<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
<channel><generator>iloblog 1.0</generator><title>Blauw bloed anekdotes Feed</title><link>http://anekdotes.blauw-bloed.nl/</link><description>&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Ooggetuigenverslagen vanuit de Postbank. Belevenissen van klanten. U leest het hier allemaal.&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;br/&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;a href=&quot;http://www.blauw-bloed.nl&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;&lt;b&gt;Terug naar hoofdmenu.&lt;/b&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;br/&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Uw eigen anekdote hier? Kies in het hoofdmenu voor &#039;Giroblauw past bij jou&#039; voor meer informatie.&lt;/p&gt;</description><item><title>Agent 327</title><link>http://iloapp.blauw-bloed.nl/blog/anekdotes?Home&amp;post=114</link><description><![CDATA[ Een recent bericht op het intranet van ING:

  In 1984 tekende Martin Lodewijk speciaal voor
Postgiro/Rijkspostspaarbank een avontuur van Agent 327. De reclamestrip
'Dossier Giroblauw’, waarin agent 327 staatsgeheimen verplaatst in een
giroblauwkoffertje, was onderdeel van een folder met aanvraagformulier voor een
postgirorekening.
 
De mailing was bedoeld voor eindexamenkandidaten die nog geen
girorekening hadden. Bij het openen van een nieuwe rekening kreeg men een
zogenaamd giroblauwkoffertje met girokaartenboekje, enveloppen en
girobetaalkaarten.   
  
Naar nu blijkt is dit eenmalige avontuur van Agent 327 – de beroemdste
geheimagent van Nederland – één van de meest gezochte en onvindbare Nederlandse
stripverhalen. Voor een nieuw exemplaar hebben verzamelaars tot wel 400 euro
over. In de collectie van het Bedrijfshistorisch Archief ING bevinden zich
slechts twee exemplaren van deze folder met strip.  De organisatie van Catawiki,
virtuele online catalogus en marktplaats voor verzamelaars, heeft 'Dossier
Giroblauw' met toestemming van auteur Martin Lodewijk herdrukt in een
genummerde oplage van 1000 exemplaren.   
 ]]></description><pubDate>Sun, 05 Jun 2011 10:30:53 +0200</pubDate><category>Klanten - herinneringen</category></item><item><title>Chipper: Het Fenomeen</title><link>http://iloapp.blauw-bloed.nl/blog/anekdotes?Home&amp;post=113</link><description><![CDATA[ Met de Chipper probeerde de Postbank de nog-niet-bestaande markt voor passen met een ingebouwde chip open te breken. Het overleg met de banken ging de Postbank te langzaam, en er lag een mooie kans om samen met KPN wat nieuws op te bouwen. Waar de banken een chip wilden die eigenlijk alleen maar bedoeld was om off-line mee te betalen (waardoor een kostbare on-line verbinding met de centrale systemen van de banken niet nodig was), wilde de Postbank er vanaf het begin een multi-functionele pas van maken. Het resultaat is bekend. Door tegenslag (vooral op het gebied van de techniek), verkeerde timing en een matige marketing verliep de uitrol van de Chipper te langzaam. De klanten gebruikten de chipfunctie nauwelijks, de middenstand stapte mede daardoor niet over op de benodigde apparatuur, waardoor de klant er weer heel weinig mee kon doen. Na enkele jaren voortmodderen werd Chipper opgeheven en stapte de Postbank over op de algemene bankenstandaard.     En wellicht had het iets te maken met de manier waarop de nieuwe Chipper werd gepresenteerd. Wat dacht u van onderstaande tekst achterop een speciaal Chipper-spelletje:  Door de komst van intelligente chipkaarten zal het primaire consumentengedrag een geheel nieuwe wending krijgen. Naast de nieuwe betaalwijze buitenshuis zal door geheel nieuwe vormen van marketing en distributie het leven van de consument een stuk gemakkelijker worden!   En ook de toekomstvisie blinkt uit in helderheid:  Chipper speelt een vooraanstaande rol in het openbreken van nieuwe markten. Internet en andere nieuwe media, gecombineerd met de unieke mogelijkheden van de chipkaarttechnologie, zullen door Chipper en haar partners worden vertaald naar toepassingen in de praktijk. Als gebruiker zult u daarvan nog het meest profiteren.   Ook voor online-diensten geldt: je moet de huid niet verkopen, enzovoorts. De klant is ongeduldig en wil eerst zien voordat ie geloofd.       
 ]]></description><pubDate>Mon, 23 May 2011 16:20:58 +0200</pubDate><category>Projecten</category></item><item><title>Vieze woorden</title><link>http://iloapp.blauw-bloed.nl/blog/anekdotes?Home&amp;post=112</link><description><![CDATA[ Er was een tijd dat geld opnemen met je girobetaalkaart erg eenvoudig was. Je had een pasje nodig met daarop een handtekening. Bij het loket zette je in het bijzijn van de loketmedewerker je handtekening op de girobetaalkaart en je kreeg de gewenste Fl. 200,- uitgekeerd. Maar dat leidde op den duur tot gestolen girobetaalkaarten die geïnd werden door onverlaten die een handtekening nabootsten. Er moest een ´beter beveiligde pas´ komen. Een pincode versleuteld in de gegevens van een op de achterzijde aangebrachte magneetstrip, zorgde ervoor dat Nederland moest gaan wennen aan een PIN.  In de beginperiode was er weliswaar PIN-controle bij het verzilveren van een girobetaalkaart, maar dat ging nog niet online. Het elektronisch dataverkeer was nog niet zover gevorderd dat de postkantoren een directe verbinding met de centrale computers van de Postgiro hadden. De controle of een ingetoetste PIN klopte met de gegevens van de magneetstrip gebeurde door een programmaatje in de computer van de loketbediende. Deze kreeg een code als de gegevens overeenstemde. In eerste instantie was dat een viercijferige code. Maar de vooruitziende werkgroepleden die verantwoordelijk waren voor de invoering van deze procedure voorzagen al dat dat tot veel discussie zou leiden over het al-dan-niet zichtbaar zijn van de PIN-code. Want niemand kan die pincode toch zien, zelfs de medewerkers van de postkantoren of de Postgiro toch niet? Daarom werd gekozen voor een vierlettercode. Dat bracht natuurlijk weer nieuwe problemen met zich mee, want van vier letters kun je een heleboel vieze woorden maken. De werkgroep besteedde er een tijd aan om een lange lijst met mogelijke vieze woorden op te stellen. Om te voorkomen dat die ooit op een scherm zouden verschijnen, werden alle pasnummers die tot een dergelijk woord zouden leiden op een aparte lijst gezet.  Bij de productie van nieuwe passen, werd elke keer opnieuw het bestand met nieuw aan te maken passen langs deze lijst gelegd, en werden zo de ongewenste passen tegengehouden.  Opnieuw een extra controle in de toch al bomvolle processen van de giro. Maar wel een uitermate effectieve maatregel.  
 ]]></description><pubDate>Wed, 18 May 2011 11:31:11 +0200</pubDate><category>Cultuur</category></item><item><title>De geschiedenis van de Girobetaalkaart (1)</title><link>http://iloapp.blauw-bloed.nl/blog/anekdotes?Home&amp;post=111</link><description><![CDATA[  Misschien wel het grootste succes van de PCGD / Postgiro / Postbank: de Girobetaalkaart.  Een betaalmiddel in winkels. Buitenlands geld opnemen in den vreemde. Kopen op afbetaling. Snel een kortlopend krediet. 'Wie heeft er niet zijn vakantie in Frankrijk kunnen rekken door met zijn girobetaalkaarten geld op te halen in een stoffig Frans postkantoor?'   
   Het eerste model GBK (de ponskaart) tot 100 gulden gegarandeerd (1968)  
 In het begin was de girobetaalkaart eigenlijk weinig anders dan een (voor de winkeliers) gegarandeerde overschrijvingskaart met een limiet van honderd gulden. In de winkel betaalde je door op de girobetaalkaart het bedrag in te vullen. De winkelier stuurde de GBK op naar de Postbank waar die verder eigenlijk behandeld werd als ware het een gewone overschrijving. Daarbij was 'doorboeken' wel toegestaan. Dat wilde zeggen dat de overschrijving doorging, ook als er te weinig geld op de rekening stond. 
 Voor zowel winkelier als klant biedt de GBK ongekende mogelijkheden. Voor iets groter uitgaven hoef je geen contant geld meer mee te nemen, maar alleen je pasje en de betaalkaarten ('bewaar uw girobetaalkaarten en pasje altijd gescheiden!'). Kopen op afbetaling is simpel geregeld. Je betaalt in de winkel met een aantal betaalkaarten en spreekt met de winkelier af dat hij niet alle kaarten in één keer opstuurt. Elke keer dat de winkelier een kaart naar de giro opstuurt, betaal je een deel van de aankoop af. Geen financieringsmaatschappij, geen lening, geen rente. 
 In 1967 wordt de girobetaalkaart in Nederland geintroduceerd. Vanaf 1969 kan er geld mee worden opgenomen in het buitenland. In eerste instantie alleen inde Scandinavische landen, Duitsland en Frankrijk, maar elk jar worden er meer afspraken gemaakt met buitenlandse girodiensten zodat twintig jaar later meer dan 6.6 miljoen kaarten worden gebruikt in 39 verschillende landen. Koplopers zijn Frankrijk, Duitsland, Spanje en Oostenrijk.  
   
  Het eerste slappe model - vanaf 1984 (deze afbeelding van later: zie Postbank-logo)  
 Maar het binnenlands gebruik is zo mogelijk nog indrukwekkender. In 1986 worden maar liefst 226 miljoen girobetaalkaarten ingewisseld. In 1987 hebben 3.2 miljoen rekeninghouders een 'vergunning' voor het gebruiken van betaalkaarten (als rekeninghouder moet je een regelmatige voeding op je rekening hebben om girobetaalkaarten te mogen gebruiken). In deze pré-pinnen tijd zijn er 300.000 punten waar je met een betaalkaart kunt betalen. Gemiddeld gebruikt een rekeninghouder 75 betaalkaarten per jaar. Zeker vlak voor de zomervakanties neemt het gebruik een grote vlucht. Afhankelijk van je vergunning krijg je als rekeninghouder een setje van 10 of 20 betaalkaarten. De Postgiro houdt bij hoeveel van je betaalkaarten zijn opgestuurd. Nog voordat je setje op is, krijg je een nieuw setje thuisgestuurd. Als je het goed uitkient, kun je dertig kaarten in huis hebben. Met een enkel telefoontje kun je vervolgens vragen om een extra setje. Dan kun je met 50 betaalkaarten op vakantie. Elke kaart is inwisselbaar voor 200 gulden. Dat wil zeggen dat je 1000 gulden vakantiegeld hebt, ongeacht het saldo op je girorekening. Toch worden van de 230 miljoen gebruikte betaalkaarten per jaar (eind jaren tachtig) maar 3% uitgegeven in het buitenland.   Wordt vervolgd.  
   Het laatste gebruikte model - vanaf 1989    
 ]]></description><pubDate>Mon, 14 Mar 2011 13:32:45 +0100</pubDate><category>Projecten</category></item><item><title>Het Girotel-modem</title><link>http://iloapp.blauw-bloed.nl/blog/anekdotes?Home&amp;post=110</link><description><![CDATA[  De opkomst van de hobbycomputer is min of meer gelijk
opgelopen met het Girotelproject. Misschien heeft Girotel wel bijgedragen aan
de acceptatie van de persoonlijke computer ... wie weet? 

 Binnen het Girotelproject was men op zoek naar een
geschikt systeem voor thuisgebruik.     

 We kwamen op het idee naar het MSX systeem te
kijken. Enkele projectleden hadden zelf al een MSX hobbycomputer thuis staan
(één van de projectleden had 'm zelfs te leen van de plaatselijke
computerboer). Het is tegenwoordig nauwelijks meer voor te stellen, maar in
deze beginperiode was het aansluiten en gebruiken van een modem nog een knap
ingewikkeld karwei. De MSX-computers hadden al een insteek-module: je stak het
modem simpel in een van de uitbreidingspoorten en dan werkte het meteen. Aparte
software laden was niet nodig.    

  Spoedig werd contact opgenomen met Curt
Roth van MT Technology en die was meteen te porren. Zo gingen Frans Wamsteeker
en Wolf Hakkenberg van Gaasbeek naar Papendrecht, waar MT toen huisde. Huisde
inderdaad. Op de onderste verdieping van een grote woonflat bevonden zich dubbele
woonunits, die als bedrijfsruimte konden worden ingericht. In zo’n unit zat MT. 

 Na een prima bak koffie gingen de drie heren aan
de slag om te zien wat er mogelijk was. Met een aangepast Schoonderbeek
Viditelsysteem (een Philips TV met ingebouwd modem) werd gebeld met de
testopstelling van Girotel (waar op dat moment eigelijk alleen nog maar een
paar voorbeeldpagina’s inzaten). Curt wist met een paar handelingen het een en
ander op te slaan in zijn Viditelsysteem. 

 Waar tegenwoordig een complete projectgroep voor
nodig is, werd toen door drie jonge mannen even geregeld: een mooi logo en een inlogscherm,
waar onderin gebruikersnaam en wachtwoord ingevuld konden worden.  

 Het Viditelsysteem van Curt had ook een verbinding
met een kamer verder, waar een paar medewerkers temidden van een heleboel
electronica zaten. 15 minuten later kwam een van hen met een MSX systeem met
daarin een MT modem aanzetten.  

 De MSX-computer werd aangezet en het Girotel
logo verscheen op het scherm! Er kon direct ingebeld worden naar de
testopstelling van Girotel. Frans Wamsteeker werd er een beetje stil van en dat
zegt heel wat! Na nog wat uitleg over geheimhouding voor MT over Girotel,
gingen de twee Postbanker ieder met een MT modem met Girotel specs naar huis. 

 Op deze snelle en informele wijze werd de
grondslag gelegd voor de start van Girotel met Philips MSX systemen en het
bijbehorende MT modem. 

   

  Wolf Hakkenberg van Gaasbeek  
 ]]></description><pubDate>Sat, 05 Mar 2011 16:09:48 +0100</pubDate><category>Girotel</category></item><item><title>Samen met NN?</title><link>http://iloapp.blauw-bloed.nl/blog/anekdotes?Home&amp;post=109</link><description><![CDATA[ Ik behoor tot de groep van eerste gebruikers van Girotel.  Er was toen een soort betatestgroep, die de betrouwbaarheid en haalbaarheid in een real time omgeving kon beproeven. (Sindsdien heb ik alleen nog maar electronisch gebankierd.)    De projectgroep Girotel organiseerde ook demo avonden.  Via mijn contacten bij de HCC (Hobby Computer Club) hebben we een keer een avond bij de computerclub van Nationale Nederlanden (toen zeker nog geen ING) bezocht.  Er waren een aantal leveranciers van MSX software en ook MT (de leverancier van het modem) was uitgenodigd. Frans Wamsteeker en ik hebben daar heel wat potentiële klanten geworven.  MT had een democartridge gemaakt, dat een Girotelsysteem simuleerde. Het leek net echt! Het was gewoon dringen geblazen, iedereen wilde dat wel eens zien. Ook de andere ‘softwareboeren’ wisten niet wat ze zagen. Laten hebben we echt de blits gemaakt door echt aan te loggen op Girotel. Ik logde in en gaf toen de computer door aan een toeschouwer met de mededeling: ”Gaat uw gang”!  Alleen mijn saldo was te zien (!) en verder kon en van alles opgevraagd worden, een transactie kon ook worden ingegeven. Maar alleen de TAN code vertelde ik niet. Het systeem was zo veilig, dat ik dat makkelijk kon doen.  De Postbank had geruime tijd voor de fusie, haar visitekaartje bij NN afgegeven. Wie kon toen vermoeden, dat later beide bedrijven in de ING Groep zouden samenvloeien.   Wolf Hakkenberg van Gaasbeek   
 ]]></description><pubDate>Sat, 05 Mar 2011 15:59:13 +0100</pubDate><category>Girotel</category></item><item><title>De Girodienst in 1930 (5)</title><link>http://iloapp.blauw-bloed.nl/blog/anekdotes?Home&amp;post=108</link><description><![CDATA[ Ondanks het wat strenge taalgebruik, hield men bij de Girodienst wel in de gaten wat belangrijk voor de klanten was. Waar veel banken nationaal en vaak zelfs regionaal georiënteerd waren, bestreek de giro vele buitenlanden.    Voor de bezitters van een bankrekening moest alles echter met een tussenstap gebeuren. Daartoe hadden alle banken een eigen girorekening. Alle betalingen tussen een bankrekeninghouder en een girorekeninghouder gingen via de tussenrekening die de bank bij de Girodienst aanhield.   En de belangrijkste service die de Girodienst als enige aanbood, was de ruimte van de gunstige openingstijden van de (post)kantoren.      
 ]]></description><pubDate>Fri, 19 Nov 2010 15:25:08 +0100</pubDate><category>Klanten en medewerkers</category></item><item><title>De girodienst in 1930 (4)</title><link>http://iloapp.blauw-bloed.nl/blog/anekdotes?Home&amp;post=107</link><description><![CDATA[  Alle banken spreken graag over hun financiële innovaties (meestal wanneer ze het hebben over een nieuwe financiële of fiscale constructies), maar al in 1930 bood de Girodienst allerlei producten en diensten die het leven van de betaler (of ontvanger) eenvoudiger maakten. De voorloper van de travellercheque was verkrijgbaar in Zwitserse franken. 
   
 De acceptgiro’s hadden nog een geheel andere vorm, maar de Telegraaf inde het abonnementsgeld met een automatische afschrijving. 
   
 Mobiele pin-apparaten waren er nog niet, maar de postbode inde het geld gewoon aan de deur. 
   
 Je mocht er ook voor kiezen om per giro te betalen. 
  NB: deze teksten zijn afkomstig van de achterkanten van de dagafschriften. Deze uiterst goedkope manier van reclamemaken is een uitvinding van de girodienst die nog tot begin van deze eeuw veel werd gebruikt.  
   
 En ook het automatisch betalen (ook al ging dat niet geautomatiseerd) was indertijd (1930) al mogelijk. 
   
   
 En dat dit alles in een behoefte voorzag mag blijken uit de ongebreidelde groei. In 1919 (bijna 2 jaar na de start van de girodienst) schreef de krant ‘Het Centrum’ al:  Wij vernemen, dat thans bij den girodienst zijn aangesloten ongeveer 20.000 abonné’s. Er heerscht thans bij dezen dienst een groote drukte, welke vooral is toe te schrijven aan de toetreding van verschillende groote zuivelhandelaren, die hun zaken met de melkslijters over deze dienst regelen. Zijn wij wel ingelicht, dan zal men spoedig den girodienst op een grootere schaal inrichten, een grootsche propaganda voeren en ook overgaan tot het uitgeven van credietbrieven.  
 Nog geen 2 jaar later opende de girodienst de 100.000 girorekening. De kranten schreven:  Uit het bovenstaande mag gerustelijk de gevolgtrekking worden gemaakt, dat de belangstelling van het publiek in den postchèque- en girodienst in hooge mate toeneemt.   
 ]]></description><pubDate>Thu, 11 Nov 2010 12:49:27 +0100</pubDate><category>Klanten en medewerkers</category></item><item><title>De Girodienst in 1930 (3)</title><link>http://iloapp.blauw-bloed.nl/blog/anekdotes?Home&amp;post=106</link><description><![CDATA[ De kracht van de Girodienst zat altijd al in het no-nonsense taalgebruik. De klant werd toegesproken alsof het een gunst was dat hij/zij een girorekening mocht aanhouden. Op alle mogelijke manieren werd de klant aangespoord om de efficiency van het interne girodienst-proces zo soepel mogelijk te laten verlopen. Eigenlijk is dit nooit veranderd, maar zeker in 1930 was het taalgebruik van de Girodienst tegen haar klanten streng doch rechtvaardig:       Omdat de PCGD 'normale' nummers gebruikte voor de rekeningen (rekening 1 is de staat, veel goede doelen hebben een girorekeningnummer onder de 1000), is het lastig om te controleren of er geen tik- of schrijffout is gemaakt in het nummer. De 11-proef die de banken gebruiken lost dit probleem op, maar zorgt ervoor dat uitsluitend lange en moeilijk te onthouden rekeningnummers mogelijk zijn. De Girodienst lostte dit op door middel van Naam Nummer Controle voor Boeken. Dwz dat voordat er geboekt werd, gekeken wordt of het opgegeven gironummer past bij de tenaamstelling van de rekening. Een foutje door de klant werd niet alleen gecorrigeerd, maar de klant kreeg dat ook direct te horen:     Saillant detail hierbij is dat in deze periode deze vorm van controle gebeurde vóórdat er geboekt werd. Tijdens de automatiseringsslag in de zestiger jaren van de vorige eeuw, werd dit veranderd in een geautomatiseerde controle ná de boeking. In de tachtiger jaren leidde dit tot een groot IT-project NNCvB (Naam Nummer Controle voor Boeken) waarin het geautomatiseerde proces werd omgedraaid: eerst de controle, daarna de boeking.  En de details waren natuurlijk niet onbelangrijk: de klant moest vooral de datum niet vergeten in te vullen!     De foto's zijn ook terug te vinden op de foto-galerie van deze site.   
 ]]></description><pubDate>Fri, 05 Nov 2010 14:05:08 +0100</pubDate><category>Klanten en medewerkers</category></item><item><title>De Girodienst in 1930 (2)</title><link>http://iloapp.blauw-bloed.nl/blog/anekdotes?Home&amp;post=105</link><description><![CDATA[  Tot grote woede van de banken, profileerde de Postbank zich jarenlang als ‘gratis’. (Ik kwam een maand geleden nog een Rabo-bankier tegen die bij de woorden ‘Postbank’ en ‘gratis’ bijkans uit elkaar plofte). 
   
   
   
 Maar de PCGD is niet altijd gratis geweest.  
 In de beginperiode leek de girodienst veel meer op de banken dan de Postbank van na de oorlog. Zo werd er in 1921 in de dagbladen geadverteerd met: 
 Van 1 Augustus 1921 af is voor het overschrijven (gireeren) geen recht meer verschuldigd en bedraagt het stortingsrecht uniform 5 cent per storting. Het chequrecht blijft 5 cent per f 500, de rente 2% over ronde bedragen van f 100. 
   
 Voor die tijd was het gireren zelf dus getarifeerd. Het storten op eigen rekening bleef geld kosten. Maar daar stond tegenover dat er over het saldo wel rente werd vergoed. 
   
 Later werd de rente op het saldo afgeschaft. Vanaf dat moment ‘betalen’ de klanten met het margeverschil tussen de 0% rente die zij over hun saldo krijgen, en de rente die de PCGD over het totale tegoed kan ontvangten. Op deze wijze kon de girodienst allerlei andere diensten opzichtig gratis aanbieden. 
   
 In de periode dat de PCGD net als de banken een (bescheiden) rente vergoedden op de girorekening, moesten de aanvullende diensten echter apart afgerekend worden.  
   
   
   
 Het is te danken aan de hoge kosten die de banken vroegen, en het gemak van de giro die ervoor zorgde dat ondanks deze (in die tijd relatief hoge) kosten, er toch al ruim 100.000 mensen een girorekening aanhielden. 
   
   
 Ondertussen wordt het giraal betalingsverkeer in Nederland door de klanten dubbel betaald: er is geen rentevergoeding op het saldo van de girorekening, en elk kwartaal betaalt de klant een ‘marktconform’ tarief. De meeste aanvullende diensten zijn ondertussen ook getarifeerd. Alleen de de beroemde gratis giro-envelop (tegenwoordig bij de meeste banken gratis en portvrij) houdt nog stand. En dat terwijl die voor de tweede wereldoorlog nog 3 cent per 10 stuks kostten. 
   
   
   
   
   
 ]]></description><pubDate>Sat, 23 Oct 2010 12:43:13 +0200</pubDate><category>Klanten en medewerkers</category></item></channel>
</rss>
