Blauw bloed anekdotes

Blauw bloed anekdotes

Verhalen, anekdotes, herinneringen

Ooggetuigenverslagen vanuit de Postbank. Belevenissen van klanten. U leest het hier allemaal.


Terug naar hoofdmenu.


Uw eigen anekdote hier? Kies in het hoofdmenu voor 'Giroblauw past bij jou' voor meer informatie.

Sparen bij een 'beginnend bankje'

ManagementGeplaatst door Wichert van Engelen 20 jul, 2009 10:46

In de tweede helft van de jaren 80 was ik korte tijd interim manager van een grote afdeling binnen Postbank Sparen. Volgens afspraak zou ik die klus 6 maanden op me nemen en ik had mooie voornemens hoe ik mijn ideeen over klantgerichtheid en service zou gaan vormgeven. Maar het liep natuurlijk heel anders. Sparen/Marketing had een actie voorbereid waarbij gedurende een maand een half procent extra rente werd toegekend als er een spaarproduct werd geopend dat op 'mijn' afdeling werd geproduceerd.

De response op de actie was ongeveer het tienvoudige van wat Marketing had voorspeld en ik was ineens de manager van een afdeling die in het tijdsbestek van enkele weken een jaarproductie aan opdrachten binnenkreeg. Grote aantallen uitzendkrachten inhuren en met spoed laten opleiden, in de avonduren de infrastructuur op andere afdelingen mobiliseren (CICS-beeldschermen), overwerk verplicht stellen, ondertussen natuurlijk de wachtende en in toenemende mate ongeduldigde klanten te woord staan die zich door medewerkers niet meer lieten zoethouden ("ik wil NU de chef spreken").

Wat ik had voorzien als een leuke periode om eens lekker mijn eigen gang te gaan, was in werkelijkheid een doorlopende zware belasting geworden. Niet alleen voor mij, ook voor de teamleiders en medewerkers natuurlijk. We werkten vrijwel elke avond over en de situatie hield me met regelmaat uit mijn slaap. Uiteindelijk is het allemaal goed afgelopen en heb ik waardering geoogst met de manier waarop ik de gekte onder controle had gehouden.

In dezelfde periode had Postbank een nieuwe directeur aangetrokken. Weggekocht, zoals het verhaal ging "bij een echte bank", dus hij zou ons, beginnend bankje, onvermoede wijsheden gaan bijbrengen waardoor Postbank zich zou kunnen gaan meten met de echte banken. De baas van mijn baas had me al laten weten dat hij 's avonds met de nieuwe directeur op bezoek zou komen tijdens een rondleiding binnen Sparen.

Rond een uur of acht kwamen ze binnengevlogen. Ik zat paraat achter mijn bureau. De nieuwe directeur die dat ook al was geweest bij een echte bank, pakte een aanmeldingsformulier van de spaaractie van een stapel, keek er geringschattend naar en merkte op dat dit niet zou werken: "jullie laten de klant veel te veel gegevens invullen, dat schrikt maar af". Ik stond op het punt om die aanval op ons prachtige Postbankformulier te pareren met inhoudelijke argumenten als "elk gegeven hebben we nodig om de rekening te kunnen openen". Maar de baas van mijn baas was me, gelukkig, voor. Hij vroeg me bijna terloops hoeveel de actie tot nu toe had opgebracht in geld. Dat getal kende hij al omdat ik zowel hem als Marketing daarover elke dag rapporteerde , maar hij wilde me blijkbaar betrekken in het gesprek.

Vrij achteloos gaf ik het antwoord: "tot nu toe een dikke 300 miljoen gulden, maar we hebben nog een week te gaan". De baas van mijn baas rondde het richting de nieuwe directeur af: "Dus reken op zo'n 350 miljoen gulden in 4 weken". De nieuwe directeur, die dat ook al bij een echte bank was geweest, was zichtbaar uit het veld geslagen. Zijn mond viel open en hij herhaalde bijna stamelend "350 miljoen gulden in 4 weken?". De baas van mijn baas behield op briljante wijze zijn voorsprong, beende naar de uitgang, wenste mij in het voorbijlopen een fijne avond toe en tot mijn genoegen zag ik de nog steeds verbouwereerde directeur hem op een drafje volgen naar de deur.

Ik leunde achterover achter mijn bureau en genoot nog even van het heerlijke ogenblik waarop wij, het beginnende bankje, de nieuwe directeur die dat ook al was geweest bij een echte bank hadden overtroefd met het toendertijd inderdaad duizelingwekkende getal van 350 miljoen gulden spaargeld die we in 4 weken uit de markt trokken. Ik was even los van alle stress over de achterstand, de ongeduldige klanten en de personele problemen en onderging die geweldige sensatie van trots zijn op je eigen Postbank.

Peter Polak

  • Reacties(0)