Blauw bloed anekdotes

Blauw bloed anekdotes

Verhalen, anekdotes, herinneringen

Ooggetuigenverslagen vanuit de Postbank. Belevenissen van klanten. U leest het hier allemaal.


Terug naar hoofdmenu.


Uw eigen anekdote hier? Kies in het hoofdmenu voor 'Giroblauw past bij jou' voor meer informatie.

Herinneringen aan OBV (5) - SenP

ProcessenPosted by Wichert van Engelen 06 Oct, 2009 16:34
Frans Hoogstede werkte 44 jaar bij de giro. In een zesdelige serie blikt hij terug.

S en P: Systeemanalyse en Programmering.
Later heeft deze afdeling nog vele namen gekend: cdAUT (concerndienst Automatisering), DIT (Divisie InformatieTechnologie, en verschillende variaties op SO (SysteemOntwikkeling)

Ontwikkelen was in 1976 nog simpel: je had programmeurs en later systeemanalysten en daarmee waren de functies wel op. Volmac was toen nog niet in beeld: we begonnen met een aantal kandidaten aan een algemene automatiseringsopleiding bij een onderdeel van Post: Directoraat automatisering (DAUT) in Leidschendam. Gedurende vier weken werden we ingewijd in de geheimen van hardware, schema’s en tabellen, (basic) programmeren en bestandsorganisatie.
Ik herinner me dat we met een aantal gelukkigen de eerste week in een gribushotelletje in Voorburg bivakkeerden. Dat beviel toch niet zo geweldig want daarna zijn we op en neer aan het reizen geslagen. Al met al denk ik, dat hetgeen we daar toen hebben geleerd, thans gemeengoed is op de basisschool.
Geslaagd en wel keerden we terug op ónze basis en konden we … verder met studeren want er moest in zelfstudie COBOL en ASSEMBLER worden geleerd. Onder leiding van een ervaren programmeur konden daarna de eerste stapjes worden gezet op het programmeerpad.
Een programma schrijven betekende toen nog: de instructieregels op (speciaal) papier zetten, in hokjes, in blokletters, zodat de codeersters dit gemakkelijk konden overnemen. Naar een speciale sectie van Codering brengen. Gecodeerde 80 kolomskaarten controleren en eventueel laten herstellen. Dan wandelde je vol verwachting naar de computerzaal om je kaarten in te lezen, een proefrun te maken en je coding op papier te krijgen. Vol verwachting, omdat je de eerste keren er van uit ging, dat je foutloos gewerkt had. Dat is mij (en veel collega’s) echter in al die jaren nooit gelukt: er was altijd wel íets mis. Dan ging het procesje weer opnieuw draaien: foutjes aangeven, roltrappen op om te laten coderen of verbeteren, en weer terug naar de computer …. totdat je ook werkelijk resultaat boekte en zowaar het machien teruggaf, dat er geen systax-fouten meer in het programma zaten. Dan moest uiteraard nog worden getest of het programma deed, wat je klant en jij hadden bedoeld.
Dat waren ook de jaren, dat je als programmeur zowat je eigen werk schiep: de afdelingen of managers waren blij als je hen op de mogelijkheden van de computer binnen hun proces wees. “Verslagje zo?”. “O, kan dat ook al, doe maar!” Niks requirements. Niks functioneel ontwerp.
Grotere systeemtesten deed je met een paar man ’s avonds als de computer (IBM 360) toch niet werd gebruikt. Kwestie van aanzetten, opstarten en draaien. Het leven was toen nog simpel.

Wordt vervolgd.

Dit is deel 5 van een zesdelige serie met OBV-herinneringen van Frans Hoogstede.

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post74