Blauw bloed anekdotes

Blauw bloed anekdotes

Verhalen, anekdotes, herinneringen

Ooggetuigenverslagen vanuit de Postbank. Belevenissen van klanten. U leest het hier allemaal.


Terug naar hoofdmenu.


Uw eigen anekdote hier? Kies in het hoofdmenu voor 'Giroblauw past bij jou' voor meer informatie.

De beste werkgever

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 08 Aug, 2009 08:11

ING heeft de afgelopen jaren dikwijls de pers gehaald met berichten over het uitstekende werkgeverschap waarvan zij blijk gaf. Zeker daar waar het primaire en secundaire arbeidsvoorwaarden betreft (dat zijn geloof ik ook de voornaamste criteria waaraan de kwaliteit van werkgeverschap nog wordt getoetst in de media). Ik heb echter met enige regelmaat contact met ex-collegae die er nog werken. Zij maken er nogal eens melding van, dat er tegenwoordig bij binnenkomst op een willekeurige ochtend ineens nieuwe, veelal extern ingehuurde collegae op hun afdeling blijken te werken die niet worden voorgesteld door het management en bovendien zichzelf niet voorstellen, hetgeen nogal een onpersoonlijke indruk maakt. De ex-collegae vinden dit niet prettig, want in vroeger dagen waren ze dat anders gewend. Ik kan me dat goed voorstellen. Hierover denkend schoot me ineens te binnen hoe mijn entree in 1980 bij Postgiro Rijkspostspaarbank is gegaan.

Postgiro Rijkspostspaarbank viel destijds nog onder de directie van de toenmalige PTT. En nieuw personeel werd niet zomaar geparachuteerd op de afdeling waarvoor zij bestemd waren, maar werden langzaam en behoedzaam bekend gemaakt met hun nieuwe werkgever, als een baby die voorzichtig in een teiltje met warm water wordt gelegd. Dat proces duurde een week en heette dan ook de Introductieweek. Ik herinner me die week als een aangenaam en ontspannen samenzijn van een groep van ongeveer 15 nieuwe medewerkers, begeleid door 2 trainers van Opleiding, Voming en Training die op een fantastische, menselijke manier het introductieprogramma met ons doorliepen. Een highlight dat me nog steeds bijblijft, was de rondleiding door het gebouw De Leeuwenburg, inclusief “verboden” gebieden als de computerzaal, de werkruimten van de technische dienst en spelonken in het gebouw waar bijvoorbeeld machinekamers van liften waren gebouwd en niet te vergeten de imposante dieselaggregaten die als noodstroomvoorziening paraat stonden om het computercentrum te behoeden voor stroomuitval. Fantastisch was ook de plotseling binnenstormende, van paniek schreeuwende man met een groot stuk glas in zijn hevig bloedende hand, die naar het eerst leek de middagsessie danig door de war schopte. Snel bleek, dat hij een zogenaamd LOTUS-slachtoffer was. Een medewerker die als vrijwilliger de slachtofferrol vervulde tijdens oefeningen van de afdeling Bedrijfszelfbescherming. Die afdeling draaide op medewerkers die vrijwillig deelnamen aan de vrijwillige bedrijfsbrandweer, hulp aan gewonden en nog een aantal taakgebieden die me eigenlijk ontschoten zijn. Achteraf bezien was het indrukwekkend, dat de groep van 15 nieuwe medewerkers waar ik deel van uitmaakte een volkomen gemêleerd gezelschap was, zoals qua leeftijd als sexe als opleidingsniveau. Postgiro Rijkspostspaarbank deinsde er bijvoorbeeld niet voor terug om mensen in dienst te nemen die de 40 reeds lang waren gepasseerd. En veelal bleken die “ouderen” zeer goede en betrouwbare werknemers te zijn.

Ik denk dat er anno 2009 geen werkgevers meer zijn die er een introductieweek tegenaan gooien om hun nieuwe werknemers een prettige ontvangst te bereiden. Hoewel tegenwoordig de beloningsvoorwaarden stukken beter zijn dan destijds, was de ontvangst in 1980 bij Postgiro Rijkspostspaarbank een geweldige binnenkomer.


Peter Polak

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post44