Blauw bloed anekdotes

Blauw bloed anekdotes

Verhalen, anekdotes, herinneringen

Ooggetuigenverslagen vanuit de Postbank. Belevenissen van klanten. U leest het hier allemaal.


Terug naar hoofdmenu.


Uw eigen anekdote hier? Kies in het hoofdmenu voor 'Giroblauw past bij jou' voor meer informatie.

De IBM 1401

LogistiekPosted by Wichert van Engelen 22 Jul, 2009 17:34

Na een mislukte poging tot automatisering in 1923, gaat de Postcheque en Girodienst eind vijftiger jaren echt automatiseren. De eerste computer was een IBM 1401. In die tijd de meest vooruitstrevende computer die je voor administratieve doeleinden kon gebruiken.

Deze computer kende verschillende onderdelen die met kabels aan elkaar waren verbonden:

* De centrale verwerkingseenheid die al het rekenwerk deed (te vergelijken met de centrale processor, wat omliggende kleinere chips en de geheugenchips in een moderne PC)

* De kaartlezer en kaartponsmachine die de gegevens uit de ponskaarten las, of nieuwe gegevens in een ponskaart ponste (vergelijkbaar met het gebruik van een USB-stick)

* De tape-units waarmee magnetische banden konden worden gelezen en beschreven (daar gebruiken we nu een harde schijf voor)

* Een uitbreiding van het werkgeheugen (een aparte kast)

* En het informatiestation, een elektrische typemachine die gegevens van de computer kon printen, maar waar – door middel van het toetsenbord – ook opdrachten aan de computer konden worden gegeven.

Het geheugen van de 1401 bestond uit kleine ringetjes – minder dan 2 millimeter doorsnee - van porcelein gemengd met wat metaal. De ringen waren bevestigd op een netwerk van metalen draden waar stroom doorheen liep. Een dergelijk geheugen was zo groot, dat zelfs een (naar moderne maatstaven) extreem klein geheugen, heel veel plek in beslag nam. Het geheugen van de 1401 was 12 kilobytes, uitbreidbaar tot 16 kilobyte. Om een idee te geven: een gemiddeld liedje in MP3-formaat is 2000 keer zo groot. En dat alles in een kast waar mijn koelkast klein bij lijkt.

De gegevens werden door middel van ponskaarten in het geheugen van de computer geplaatst. Jarenlang waren de meeste formulieren van de PCGD uitgevoerd als ponskaarten. Door middel van koperen borsteltjes kon de kaartlezer ‘lezen’ op welke positie de ponsgaten waren geponst. Elke plek op de kaart had een andere betekenis. Hierdoor konden zowel cijfers als letters in het geheugen van de computer worden ingevoerd.

De kaartlezer van de 1401 kon maar liefst 800 kaarten per minuut lezen. Dat komt ongeveer overeen met het kopiëren van een MP3-liedje in 50 minuten.

Het klinkt misschien allemaal wat primitief, maar met behulp van deze systemen werd in de zestiger jaren wel de helft van het totale girale betalingsverkeer van Nederland geregeld.

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post32