Blauw bloed anekdotes

Blauw bloed anekdotes

Verhalen, anekdotes, herinneringen

Ooggetuigenverslagen vanuit de Postbank. Belevenissen van klanten. U leest het hier allemaal.


Terug naar hoofdmenu.


Uw eigen anekdote hier? Kies in het hoofdmenu voor 'Giroblauw past bij jou' voor meer informatie.

50 jaar een staatsspaarbank

ManagementPosted by Wichert van Engelen 10 Sep, 2010 15:24

Als de Rijkspostspaarbank alweer 50 jaar bestaat, beklagen de particuliere banken zich over de concurrentie die hen aangedaan wordt door de staatsbank. De RPS houdt de rente zo hoog, dat de particuliere banken hun spaarrente niet kunnen verlagen (om daarmee de marges te verhogen).


Een ingezonden brief van een Postambtenaar:

Het voorloopig verslag van de Eerste Kamer vraagt aandacht voor het feit, dat de Rijkspostspaarbank nog 2.64% rente vergoedt, waardoor het voor particuliere spaarbanken bezwaarlijk is om renteverlaging door te voeren.

Ik zou in dit verband er de aandacht eens op willen vestigen, dat in een zeer groot aantal plaatsen van ons land de Rijkspostspaarbank in de ruim 50 jaar van haar bestaan geen voet aan den grond heeft kunnen krijgen door de wijze, waarop ze door het particuliere spaarbankwezen werd beconcurreerd.

Ook toen was er al de roep om de vrije-markt-werking. En ook toen al werd regelmatig duidelijk gemaakt, dat ook overheidsbedrijven een betere dienst tegen een lagere prijs kunnen bieden (in het geval van spaarbanken: een hogere rentevergoeding):


Wanneer nu de Rijkspostspaarbank door haar voorzichtige bedrijfspolitiek bij machte is bij een algemeenen rentevoet van ongeveer 3,25%, de “2,64” staande te houden, dan eischt, dunkt mij, het beginsel der vrije concurrentie, dat haar deze demonstratie van interne kracht wordt toegestaan.

Het argument van oneerlijke concurrentie is ook al niet nieuw:

Onder één voorbehoud natuurlijk, dat het particulier spaarbankwezen daardoor niet in dèconfiture geraakt, hetgeen een nationale ramp zou zijn.

Maar dit betekent volgens de schrijver nu eens niet dat er geprivatiseerd moet worden, maar – gezien de gebleken ongeschiktheid van de vrije markt – het opleggen van strikte spelregels aan de particuliere bedrijven:

Doch zou om die reden tot renteverlaging moeten worden besloten, is dan niet tevens het tijdstip daar om een spaarbankwezen, gegrondvest op hoogere rentevergoeding dan die der Rijkspostspaarbank, onmogelijk te maken?

Het is jammer dat het - bij de huidige bankencrisis – niet mogelijk is een vergelijking met staatsbanken te maken. Uitsluitend het falen van particuliere banken is te zien. Niet is te zien hoe een overheidsbedrijf onder de huidige omstandigheden gevaren zou zijn.

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post100

Uitbesteden van niet-bancaire activiteiten

ManagementPosted by Wichert van Engelen 14 Aug, 2009 15:35

Van 1973 tot 1988 werkte ik bij de technische dienst afdeling "storingen en revisie" wat later afdeling OBA is geworden (Onderhoud Bedrijfs Apparatuur).

Ik kreeg van de Postbank veel studie mogelijkheden aangeboden en heb daar ook gebruik van gemaakt. Een van de hoogtepunten was een machine gerichte opleiding te Crewe, Engeland bij de firma Mc Corquodale. Een waanzinnige bedrukkingsmachine voor de Giro chequeboekjes.

Samen met andere techneuten hebben we deze "monsterlijke" machines "aan de praat gehouden"

Ook heb ik nog het CODAL (Controle Opdrachten door Automatisch lezen) meegemaakt. Een puur Hollandse uitvinding van het Neher Laboratorium uit Leidschendam.

Ook verzorgde de technische dienst het afspelen van de nodige reclamefilmpjes op locatie. Zo ging ik op zekere dag als filmoperator, met een filmprojector het nieuwste filmpje van Van Kooten en De Bie afdraaien bij de toenmalige directie op de Beatrixlaan in Den Haag. Doordat ik het veiligheidspalletje van de filmspoel vergeten was te blokkeren, rolde na enkele minuten de filmspoel van de projector de filmzaal in tot grote hilariteit van de "autoriteiten". Ik kon wel door de grond zakken.

In 1986 werd ik groepchef OBA. Kort daarna kwam de mededeling dat "alle niet bancaire activiteiten" in de toekomst "uitbesteed" zouden gaan worden. Met andere woorden het begin van het einde van OBA.

Wat betreft het uitbesteden van werk: dat begon dus al toen de Postbank nog niet eens Postbank heette.

Peet van Domburg

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post47

Een project managen

ManagementPosted by Wichert van Engelen 25 Jul, 2009 10:00

Het eerste grote project waarin ik participeer vindt nog plaats onder de vlag Postgiro Rijkspostspaarbank. Er is bij het bedrijf in die tijd al enige "instroom" op gang gekomen van professionele "veranderaars" (organisatiekundigen, IT'ers), maar de regie is nog geheel in handen van de "oude garde" van Postgiro Rijkspostspaarbank management dat toch wel wat onwennig is bij het adapteren van zaken als SDM, resultaatgericht vergaderen, kosten tegen baten afwegen etc.

Projectleider is de (al vele jaren) leidinggevende van de afdeling die het zwaarst geraakt zal worden door het introduceren van het beoogde nieuwe spaarsysteem. De projectgroep heeft zich voor de "kick-off" van het project rond 10.00 uur verzameld in een vergaderruimte en iedereen kwekt gezellig door elkaar heen. Er is ook wat nieuwe, professionele, instroom aanwezig in de vorm van een organisatiekundige. Rond 10.45 uur zie ik deze met bezorgde blik naar de projectleider toelopen, die ook gezellig met zijn buurman in gesprek is en ik merk op dat hij de projectleider een kleine hint geeft om nu eens met de vergadering te beginnen. De projectleider kijkt ietwat geschrokken op zijn horloge. Drommels, al 45 minuten in vergadering en nog niet eens begonnen! Hij roept alle babbelaars met luide vaste stem tot de orde "mensen, we gaan nu toch echt beginnen, hoor". Iedereen valt stil en kijkt hem vol verwachting aan. Dat had hij niet verwacht. Hij kijkt een beetje ontdaan als hij zegt "eh, waar zullen we het eens over hebben?"

Peter Polak

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post43

Directeur te water

ManagementPosted by Wichert van Engelen 21 Jul, 2009 09:17

De rit tussen Amsterdam (het hoofdkantoor van de Postbank) en het kantoor in Leeuwarden wordt veelvuldig afgelegd. Vergaderen met behulp van beeldtelefoons of computerschermen kan wel, maar wordt door iedereen als te onpersoonlijk gezien. Te pas en te onpas stappen Postbankers in de auto om de rit van een ruim uur af te leggen.


"Ik kom even wat later, hoor" waren de woorden van de toenmalige directeur van de locatie Leeuwarden.

"ik heb een klein ongelukje gehad op de Afsluitdijk, maar er is niks met me aan de hand. Ik kom eraan".

Een dik uur later komt hij het kantoor binnen. Een wondje op zijn voorhoofd, maar verder mankeert hem niets.

Hij vertelt dat hij op de Afsluitdijk een shagje aan het draaien was en dat deze uit zijn handen, op de grond viel. Hij probeerde het shagje te pakken, boog ver naar voren en beneden en raakte de macht over het stuur kwijt.

Vervolgens is hij met hoge snelheid rechtstreeks het IJsselmeer in gevlogen. Gelukkig is het er ter plaatse niet al te diep, en is hij zelf weer op de kant geklauterd.

De auto kon worden afgeschreven.

Later hebben ze ter plekke vangrails geplaatst.

John Adema


  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post30

Sparen bij een 'beginnend bankje'

ManagementPosted by Wichert van Engelen 20 Jul, 2009 10:46

In de tweede helft van de jaren 80 was ik korte tijd interim manager van een grote afdeling binnen Postbank Sparen. Volgens afspraak zou ik die klus 6 maanden op me nemen en ik had mooie voornemens hoe ik mijn ideeen over klantgerichtheid en service zou gaan vormgeven. Maar het liep natuurlijk heel anders. Sparen/Marketing had een actie voorbereid waarbij gedurende een maand een half procent extra rente werd toegekend als er een spaarproduct werd geopend dat op 'mijn' afdeling werd geproduceerd.

De response op de actie was ongeveer het tienvoudige van wat Marketing had voorspeld en ik was ineens de manager van een afdeling die in het tijdsbestek van enkele weken een jaarproductie aan opdrachten binnenkreeg. Grote aantallen uitzendkrachten inhuren en met spoed laten opleiden, in de avonduren de infrastructuur op andere afdelingen mobiliseren (CICS-beeldschermen), overwerk verplicht stellen, ondertussen natuurlijk de wachtende en in toenemende mate ongeduldigde klanten te woord staan die zich door medewerkers niet meer lieten zoethouden ("ik wil NU de chef spreken").

Wat ik had voorzien als een leuke periode om eens lekker mijn eigen gang te gaan, was in werkelijkheid een doorlopende zware belasting geworden. Niet alleen voor mij, ook voor de teamleiders en medewerkers natuurlijk. We werkten vrijwel elke avond over en de situatie hield me met regelmaat uit mijn slaap. Uiteindelijk is het allemaal goed afgelopen en heb ik waardering geoogst met de manier waarop ik de gekte onder controle had gehouden.

In dezelfde periode had Postbank een nieuwe directeur aangetrokken. Weggekocht, zoals het verhaal ging "bij een echte bank", dus hij zou ons, beginnend bankje, onvermoede wijsheden gaan bijbrengen waardoor Postbank zich zou kunnen gaan meten met de echte banken. De baas van mijn baas had me al laten weten dat hij 's avonds met de nieuwe directeur op bezoek zou komen tijdens een rondleiding binnen Sparen.

Rond een uur of acht kwamen ze binnengevlogen. Ik zat paraat achter mijn bureau. De nieuwe directeur die dat ook al was geweest bij een echte bank, pakte een aanmeldingsformulier van de spaaractie van een stapel, keek er geringschattend naar en merkte op dat dit niet zou werken: "jullie laten de klant veel te veel gegevens invullen, dat schrikt maar af". Ik stond op het punt om die aanval op ons prachtige Postbankformulier te pareren met inhoudelijke argumenten als "elk gegeven hebben we nodig om de rekening te kunnen openen". Maar de baas van mijn baas was me, gelukkig, voor. Hij vroeg me bijna terloops hoeveel de actie tot nu toe had opgebracht in geld. Dat getal kende hij al omdat ik zowel hem als Marketing daarover elke dag rapporteerde , maar hij wilde me blijkbaar betrekken in het gesprek.

Vrij achteloos gaf ik het antwoord: "tot nu toe een dikke 300 miljoen gulden, maar we hebben nog een week te gaan". De baas van mijn baas rondde het richting de nieuwe directeur af: "Dus reken op zo'n 350 miljoen gulden in 4 weken". De nieuwe directeur, die dat ook al bij een echte bank was geweest, was zichtbaar uit het veld geslagen. Zijn mond viel open en hij herhaalde bijna stamelend "350 miljoen gulden in 4 weken?". De baas van mijn baas behield op briljante wijze zijn voorsprong, beende naar de uitgang, wenste mij in het voorbijlopen een fijne avond toe en tot mijn genoegen zag ik de nog steeds verbouwereerde directeur hem op een drafje volgen naar de deur.

Ik leunde achterover achter mijn bureau en genoot nog even van het heerlijke ogenblik waarop wij, het beginnende bankje, de nieuwe directeur die dat ook al was geweest bij een echte bank hadden overtroefd met het toendertijd inderdaad duizelingwekkende getal van 350 miljoen gulden spaargeld die we in 4 weken uit de markt trokken. Ik was even los van alle stress over de achterstand, de ongeduldige klanten en de personele problemen en onderging die geweldige sensatie van trots zijn op je eigen Postbank.

Peter Polak

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post29

Inspreekcultuur

ManagementPosted by Wichert van Engelen 12 Jun, 2009 16:20

‘Binnen de Postbank heerste de cultuur dat je, ongeacht wie je was, iets kon inbrengen in een vergadering en dan werd er naar je geluisterd. Wat je zei, werd meegewikt en -gewogen. Als er een besluit was genomen, gingen we het ook doen. Want we hadden het er met zijn allen over gehad. Na het besluit stond het slechts bij uitzondering nog ter discussie.

Binnen de NMB en later de ING Bank troffen de Postbankers een cultuur aan waarin niet iedereen zei wat hij dacht of wilde. Dat was zeker het geval als er binnen de vergadering verschillende hiërarchische lagen aanwezig waren. De leidinggevende had altijd gelijk. In België was het nog wat extremer, daar hield een medewerker in het bijzijn van zijn leidinggevende helemaal zijn mond. En als er dan eenmaal een besluit was, dan was dat nog geen enkele garantie dat dat ook was wat er uitgevoerd ging worden.’

Projectleider

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post6