Blauw bloed anekdotes

Blauw bloed anekdotes

Verhalen, anekdotes, herinneringen

Ooggetuigenverslagen vanuit de Postbank. Belevenissen van klanten. U leest het hier allemaal.


Terug naar hoofdmenu.


Uw eigen anekdote hier? Kies in het hoofdmenu voor 'Giroblauw past bij jou' voor meer informatie.

Eerste vrouwelijke manager

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 03 Sep, 2010 15:24
Eerste vrouwelijke manager in het Managementteam van het girokantoor Arnhem

Op 15 mei 1988 kwam ik in dienst van Postbank als directiesecretaris. In die functie stuurde ik een afdeling aan van ca 40 medewerkers en was daarnaast lid van het managementteam.

Ik werd in die tijd wel een beetje geafficheerd als boegbeeld van de emancipatie. De eerste vrouw in het MT. Op de kaderdag van OBV (Operations Betalingsverkeer: OBV) opende de voorzitter van de directie met mevrouw Den Bakker/mijne heren. Leuk toch zou je zeggen?

Tot ik er achterkwam dat mijn collegamanagers elke maandagavond na het werk met elkaar volleybalden.
Toen ik er na een maand of 4 een beetje genoeg van kreeg om steeds als boegbeeld in een bijzondere positie te worden geplaatst pareerde ik terug: wel lid van jullie MT maar niet mee volleyballen??? Volgens mij klopt er iets niet.

De volgende ochtend lag er een uitnodiging om mee te volleyballen op mijn bureau.

Janny den Bakker

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post99

Apples bij de PCGD / RPS

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 01 Sep, 2010 19:14

100 jaar PCGD / RPS werd voor het publiek gevierd door op verschillende plaatsen grote tenten te zetten met stands waarop de producten werden gepresenteerd. De afdeling Hypotheken had het idee om ter plekke op een computer voorbeeldberekeningen te laten maken. Aan de afdeling Systemen werd gevraagd hiervoor een goedkope oplossing te vinden.

Berekeningen via een mainframe zat er niet in. De mogelijkheden van digitale netwerken waren er niet of nauwelijks. En een programma voor het mainframe zou te duur zijn en te gevaarlijk voor het normale boekingssysteem.


De afdeling Systemen ging op zoek in de mini/micro/hobby computermarkt. Maar alleen al het horen van de naam van de opdrachtgever PCGD was voldoende reden om een flinke prijs te vragen. Offertes van twee ton guldens kwamen voorbij alsof het niets was.


Uiteindelijk kwam één van de medewerkers via een relatie uit een vorig bedrijf terecht bij Microlife. Voor een schappelijke prijs werden vier Apple II computers met diskette en printer plus het gewenste berekenprogramma in de computertaal Basic geleverd.

De PCGD en dan vooral de afdeling Hypotheken maakte er wel de blits mee als innovatieve bank. Het programma is na het 100-jaarsfeest nog vele malen bijgewerkt als de belastingen of voorwaarden wijzigden.


Maar een Apple computer hoorde niet thuis in het beleid van de hoofdafdeling Prod (Productie). Daarom zijn na de festiviteiten de computers naar verschillende afdelingen gegaan. De financiële rekenaars op de Haarlemmerweg kregen er ook een en wilden er de computertaal Fortran op draaien. Maar ja, Dan had je wel twee diskettestations nodig plus nog wat extra software.

Je begrijpt, binnen een goed gereguleerd bedrijf als de Postgiro Rijkspostspaarbank heeft dat heel wat voeten in de aarde gehad om die via een officiële weg te verkrijgen!


Frans Wamsteeker


  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post98

De Flappentapper

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 28 Aug, 2010 13:24
In de begintijd van het elektronisch betalingsverkeer, bij het plaatsen van de eerste geldautomaten, heeft de afdeling Systemen flink gebrainstormd over een leuke naam voor de geldautomaat.
JG en FW kwamen op de naam flappentapper. De naam was geïnspireerd door een televisieprogramma van Jos Brink waarin nogal met flappen werd gewapperd.
De naam ging het formele circuit in en werd doorgegeven aan Commerciële Zaken. Deze lieten de naam eerst testen en kwamen met het oordeel dat de naam ´te consumentistisch´. Dus flappentapper werd het niet als naam. (en het woord werd ook niet als merknaam geregistreerd).

Maar in de volksmond werd de naam uiteindelijk wel gemeengoed. Zelfs bedrijven als Philips gebruikten de term.
Er is zelfs een caranavalslied op single over uitgebracht.

Frans Wamsteeker


  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post97

In memoriam: Jos Kokken (Th. G. Lucassen)

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 06 Nov, 2009 13:58
Gisteravond hoorde ik het droeve nieuws dat Jos Kokken is overleden. Jos was een ex-Postbanker in hart en nieren, mede-oprichter van het IT-museum in het Gkt Arnhem en auteur van "De mens achter de Leeuw - Hoe een gironees werken en leven combineerde" (onder het welbekende pseudoniem Th. G. Lucassen). Hij overleed tijdens het werken voor het museum.
De herinneringen van Jos zijn de basis geweest van flink wat stukjes op deze Blauw-bloed website.
Het heengaan van Jos is allereerst een zwaar verlies voor zijn familie en vrienden. Ik wens hen vanaf deze plek alle sterkte toe.
Wichert

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post80

CTK - Centrale TelKamer

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 23 Oct, 2009 09:13
Een dag uit het leven van Th. G. Lucassen, werkzaam op de Centrale Telkamer van de Postcheque- en Girodienst (1956).

Na de halve ochtend telstroken voor stortingen intikken, was de claxon van een van de werkuitdelers ten teke dat de pauze van 15 minuten was ingegaan een welkom signaal.
Je schakelde dan de Kienzle of Burroughs telmachine uit, pakte je zakje brood en peuzelde je boterham op.
Tijdens de pauze werd er muziek gedraaid die werd verzorgd door de ‘Girostudio’s’.
Ook werd de pauze gebruikt om naar het toilet te gaan. Als je tijdens het werk naar het toilet wilde, moest je eerst toestemming vragen en de gebruikte tijd ging natuurlijk ten koste van je aantallen!
Aan het einde van de pauze drukte de werkuitdeler weer op de knop van de claxon en ging iedereen weer verder met tikken.
Tijdens de middagpauze mocht je wel van de zaal af om naar de kantine te gaan. Dit mocht alleen met de paternosterlift of via de wenteltrap achter in het gebouw. Dus niet via de centrale marmeren trappen. Dat was een voorrecht voor de hoger geplaatsten.
De paternosterliften (continu doorlopende liften) waren toen al tamelijk uniek. Het gebouw aan het Spaarneplein had er twee: één in eikenhouten uitvoering en een in een moderne stijl. Als je vergat om op tijd uit de lift te stappen, moest je het ritje via de zolder voortzetten om daarna weer naar beneden te gaan. Om paniek te voorkomen, stond dit zelfs op een bordje in elke lift.
In de Haagse liften zijn heel wat Girohuwelijken ontstaan.

Op de bovenverdieping aangekomen, kon je kiezen tussen de A en C kantine. De B-kantine was alleen bestemd voor chefs. De A-kantine was vrij donker. Je kon zien dat dit vroeger de zolder van het gebouw was geweest. De C-kantine was een stuk lichter, en had twee mooie aquaria staan. Bovendien was er een fraaie wandschildering aangebracht die het Girosysteem ten tijde van het oude Egypte afbeeldde.
In de kantine kon je met koffie-, thee- of chocoladebonnen die je eenmaal per week kon kopen, een consumptie kiezen. Je moest in de kantine met vork en mes eten. Er mochten niet meer dan vier personen aan een tafeltje zitten. Daar werd streng op toegezien.
Na d middagpauze verliep de middag zoals de ochtend, met dit verschil dat je ’s middags wel naar de kantine mocht voor een kopje thee.
In de gebouwen liep altijd ‘manke Piet’ rond. Een controleur in PTT-uniform die tot taak had te controleren of er op de toiletten niet werd gerookt. Als hij je betrapte, werd je naam doorgegeven aan je leidinggevende die vervolgens de strafmaat bepaalde. Je moest echt bij het klapraampje gaan staan en de sigarettenrok naar buiten blazen, want als je van het toilet kwam, rukte ‘manke Piet’de deur open en snuffelde of er gerookt was.
Tevens lette deze controleur erop dat er niet op de gangen werd gerend, en of niet-bevoegden zich op de marmeren trappen bevonden.
’s Middags kwam in de zomer bijna dagelijks het moment dat de lucht ververst werd. Er mochten geen ramen geopend worden, omdat de wind de formulieren in de war kon gooien. Als het erg benauwd werd, kwam de stempelkussenbevochtiger met een flitspuit de afdeling op en spoot ‘frisse lucht’ rond.
De benauwdheid op de afdeling werd nog eens versterkt doordat het voor het personeel te verleidelijk was om (vanaf de eerste verdieping) naar buiten te kijken. De afdelingsleiding had daar al snel een slimmigheidje op gevonden: de ramen werden met witsel ondoorzichtig gemaakt.

TH. G. Lucassen (J. Kokken)
Met toestemming van de auteur deels overgenomen uit ‘De mens achter de Leeuw’

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post78

Persoonlijke targets

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 16 Oct, 2009 12:01
Ook in 1956 moesten de medewerkers al hard werken. En of je hard genoeg werkte, werd van elke medewerker vastgelegd. Th. G. Lucassen, werkzaam op de Centrale Telkamer van de Postcheque- en Girodienst vertelt.

Nadat ik ’s ochtends de presentielijst had getekend, kreeg ik een werkstaat waarop ik van alle soorten werkzaamheden die ik uitvoerde een bon moest invullen. Op die bon vulde je in hoe laat je was begonnen met bijvoorbeeld het tikken van telstroken voor stortingen, hoeveel stortingsformulieren het waren, hoe laat je klaar was met dit werk, en hoeveel minuten je er over gedaan had. Dan ging je weer ander werk doen en de hierboven beschreven procedure herhaalde zich weer.
Deze werkbonnen werden gebruikt om te controleren of je wel genoeg je best deed.
Voor de controle van deze bonnen waren twee dames aangesteld, die er een dagtaak aan hadden alle aantallen en tijden op de personeelslijsten te vermelden.
Eenmaal per week werden de resultaten door hen vermeld op een soort scorebord dat voor in de zaal hing. Zo konden al je collega’s zien of je wel hard genoeg werkte.

TH. G. Lucassen (J. Kokken)
Met toestemming van de auteur deels overgenomen uit ‘De mens achter de Leeuw’


  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post77

Dr. Willem Drees

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 27 Sep, 2009 11:51
Dr. Willem Drees stond achter me

Het zal omstreeks 1953 zijn geweest dat de staatsman Dr. Willem Drees een bezoek heeft gebracht aan het toenmalige P.T.T.-bedrijf, de Postchèque-en Girodienst, gevestigd aan het Spaarneplein 2 in Den Haag, daar waar nu Ziggo zetelt (het oude Casema).
Tijdens dit bezoek werkte ik op de hoofdafdeling Rekening-Courant-zaal C - kortweg RC-zaal C - op de 2e etage, gelegen aan de achterzijde van het gebouw, Zwetstraat hoek Dintelstraat. Deze vleugel werd in 1938 toegevoegd aan het gebouw van het Spaarneplein.
Ik had toen nog niet de functie van Boeker, want die heb ik op 17-jarige leeftijd (1954) gekregen. Ik was dus tijdens dit bezoek nog Tegenboeker, hetgeen betekende dat ik veel tikwerk op de rekenmachine moest verrichten. Dit werk bestond uit lijsten tikken voor chèques, storingen, giro (debets = AF) en giro (credits = BIJ), controlestroken en de dagelijkse afrekeningen. De diverse handtekeningcontroles en de noodzakelijke verificatiewerkzaamheden vormden daarnaast het belangrijkste deel van ons dagelijks werk. Zowel het begrip Boeker als Tegenboeker waren een jarenlang vastgeroest functiebegrip bij de Giro. Het zijn functies geweest, die in de 20 t/m 50-er jaren van de vorige eeuw door werkelijk honderden mensen zijn vervuld.
Voor het hoge bezoek bleek onze zaal C te zijn aangewezen om onze dagelijkse werkzaamheden te tonen. Het toeval wil dat ik op een werkplaats op zaal C zat, die het meest geschikt was om het kleine gezelschap met ing. Neher (directeur-generaal der P.T.T.) de gelegenheid te bieden ons vooral routinematig tikwerk op Burrough-rekenmachines te bewonderen.
Let wel, op zo’n zaal zaten naar schatting 200 á 250 mensen op rekenmachines te werken.
Als het bezoek in de ochtend zou zijn geweest, zat ik beslist de blauwe lijsten (gkt. 1016) te tikken voor de te verwerken van debets (giro-overschrijvingen-AF). Als het 's middags is geweest, dan waren het de rode lijsten (gkt. 1017) voor de te verwerken credits (giro-overschrijvingen-BIJ). De debets werden tussen de middag handmatig omgesorteerd op creditnummer door medewerkers van afdeling Aankomst (veelal gehuwde dames, die halve dagen werkten).

Ik hoorde dr. Willem Drees tegen ingenieur Neher en onze directeur de heer Teijen opmerken: "wat wordt er met een gigantische snelheid op die rekenmachines gewerkt! "
Nou als jongetje van amper 16 jaar, voelde je je wel geweldig trots.

Kees de Ridder

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post68

Overstappen naar de Postbank

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 13 Sep, 2009 10:53

Als medewerker IPo (de groep projectleiders binnen de Postbank) had ik regelmatig contact met marketingmanagers. De rol van IPo kwam in beeld als hun product ideeën zover waren gevorderd dat het zinvol was om na te denken over de manier waarop de productielijn eventueel ingericht zou kunnen worden. Ik heb die contacten over het algemeen ervaren als heel plezierig en af en toe ook als hilarisch. Vooral als mijn bemoeienis ertoe leidde dat marketing nog meer dan voorheen het licht ging zien en het voorgenomen plan introk om er nog eens goed over na te denken. Product ideeën waren namelijk nog wel eens oplossingen van problemen of behoeften die nog niet gedefinieerd waren.

Op een maandagochtend had ik ten kantore De Leeuwenburg in Amsterdam een afspraak met collega X, marketingmanager Sparen, die had aangekondigd met de trein van zijn woonplaats naar het Amstelstation te zullen reizen. Zijn vaste werkplek was op de Haarlemmerweg te Amsterdam. Hij verscheen echter niet op het afgesproken tijdstip dat naar ik meen ergens tussen 09.00 en 10.00 uur lag. Toen hij er om 11.00 uur nog niet was, werd ik enigszins ongerust en nam contact op met zijn afdeling op de Haarlemmerweg. Daar was hij ook nog niet gesignaleerd die dag. Pogingen van de afdelingssecretaresse van Marketing Sparen om hem thuis te bereiken, mislukten. Mobiele telefonie was in de tachtiger jaren nog niet uitgerold, dus er was geen sprake van dat we hem konden traceren.

Om 13.00 uur kwam het telefoontje dat mijn ongerustheid wegnam. X, een snelle jongen die bij tijd en wijle een wat verstrooide en ook wel een enigszins chaotische indruk maakte, had zich nadat hij zich “bijna” had verslapen in volle vaart in een treinstel gestort, dat volgens hem richting Haarlem ging. In Haarlem zou hij overstappen op een trein naar het Amstelstation. Echter, in de haast had hij de aanduiding “Heerlen” aangezien voor “Haarlem”.

Op de eindbestemming had de conducteur hem wakker geschud en hem gemaand het treinstel te verlaten.

X riep mij door de telefoon enthousiast toe dat hij op het punt stond om in de trein van Heerlen naar Amsterdam te stappen en verwachtte rond 16.00 uur alsnog op het Amstelstation te arriveren. Of ik zo vriendelijk wilde zijn om toch maar op hem te wachten, want hij had (nog) een verrassing in petto. Natuurlijk was ik daartoe bereid. En dat loonde, want hij had op het station van Heerlen een enorme zak Bossche bollen aangeschaft als goedmaker voor het lange wachten en de ongerustheid die daarbij was opgetreden. De zakelijke bespreking hebben we maar verschoven naar een andere dag. En de lichte ontstemdheid van mijn vriendin die vrijwel tevergeefs het avondeten had bereid, nam ik op de koop toe.

Peter Polak

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post60

De plaatsing

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 28 Aug, 2009 22:30

In oktober 1956 kreeg de toen nog geen 16 jaar oude ‘Th. G. Lucassen’ een oproep van de afdeling Personeelsaangelegenheden van de Postcheque en Girodienst in Den Haag. Ter illustratie hieronder een greep uit deze brief.

U wordt medegedeeld dat u bij gunstige uitslag van het in te stellen geneeskundig onderzoek voor plaatsing bij de Postcheque- en Girodienst in aanmerking kunt worden gebracht voor het bedienen van telmachines, mits u te ’s-Gravenhage of randgemeenten over woongelegenheid kunt beschikken.

De indienstneming geschiedt op arbeidsovereenkomst in de rang van schrijver.

Bij gebleken geschiktheid kan geleidelijk een salaris van Fl. 296,- bruto per maand worden bereikt.

Uw aanvangsalaris – inclusief pensiontoelage – bedraagt Fl. 141,-, met ingang van 1 november a.s. te verhogen tot Fl. 158,- bruto per maand. Voorts worden, afhankelijk van loon en leeftijd, éénmaal per veertien dagen de reiskosten voor een bezoek aan het ouderlijk huis vergoed.

Indien u onder genoemde voorwaarden voor plaatsing in aanmerking wenst te komen, verzoek ik u op donderdag 4 oktober a.s. tussen 9 en 11 uur voor een persoonlijk onderhoud op de afdeling Personeel van deze dienst, Spaarneplein 2 te ’s-Gravenhage te vervoegen.


Rijk werd je er niet van. De eerste vijf jaar kreeg Lucassen weliswaar jaarlijks en periodieke loonsverhoging, maar deze verhoging ging in z’n geheel af van de pensiontoelage. En omdat Lucassen nog erg jong was, moest hij, tijdens het tweewekelijks bezoek zijn salaris afdragen aan zijn vader. Daarvoor kreeg hij dan wel een biljet van tweeeneenhalve gulden voor eigen uitgaven.

De koffie en chocoladebonnen kosten op de Giro elf cent. De thee was gratis. Eenmaal per week ging Lucassen vanuit zijn pension nar het badhuis. Daar kostte een stortbad tien cent. Het plaatsengeld in de kerk was minimaal tien cent.

Lucassen was op dat moment nog geen ‘goede klant’ voor de Rijkspostspaarbank.

TH. G. Lucassen (J. Kokken)

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post54

Ambtenaren (2)

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 17 Aug, 2009 11:43

De Postbankvestiging op de Haarlemmerweg in Amsterdam kende kleine kamertjes. Sommige deuren bleven de hele dag dicht. Er was een wat oudere collega waarbij ik altijd zachtjes naar binnen ging om wat papieren op zijn bureau te leggen. En meestal ook weer heel voorzichtig wegging. Dan lag hij in zijn stoel te slapen en ik wilde hem natuurlijk niet wakker maken…

Vincie van Gils

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post48

De beste werkgever

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 08 Aug, 2009 08:11

ING heeft de afgelopen jaren dikwijls de pers gehaald met berichten over het uitstekende werkgeverschap waarvan zij blijk gaf. Zeker daar waar het primaire en secundaire arbeidsvoorwaarden betreft (dat zijn geloof ik ook de voornaamste criteria waaraan de kwaliteit van werkgeverschap nog wordt getoetst in de media). Ik heb echter met enige regelmaat contact met ex-collegae die er nog werken. Zij maken er nogal eens melding van, dat er tegenwoordig bij binnenkomst op een willekeurige ochtend ineens nieuwe, veelal extern ingehuurde collegae op hun afdeling blijken te werken die niet worden voorgesteld door het management en bovendien zichzelf niet voorstellen, hetgeen nogal een onpersoonlijke indruk maakt. De ex-collegae vinden dit niet prettig, want in vroeger dagen waren ze dat anders gewend. Ik kan me dat goed voorstellen. Hierover denkend schoot me ineens te binnen hoe mijn entree in 1980 bij Postgiro Rijkspostspaarbank is gegaan.

Postgiro Rijkspostspaarbank viel destijds nog onder de directie van de toenmalige PTT. En nieuw personeel werd niet zomaar geparachuteerd op de afdeling waarvoor zij bestemd waren, maar werden langzaam en behoedzaam bekend gemaakt met hun nieuwe werkgever, als een baby die voorzichtig in een teiltje met warm water wordt gelegd. Dat proces duurde een week en heette dan ook de Introductieweek. Ik herinner me die week als een aangenaam en ontspannen samenzijn van een groep van ongeveer 15 nieuwe medewerkers, begeleid door 2 trainers van Opleiding, Voming en Training die op een fantastische, menselijke manier het introductieprogramma met ons doorliepen. Een highlight dat me nog steeds bijblijft, was de rondleiding door het gebouw De Leeuwenburg, inclusief “verboden” gebieden als de computerzaal, de werkruimten van de technische dienst en spelonken in het gebouw waar bijvoorbeeld machinekamers van liften waren gebouwd en niet te vergeten de imposante dieselaggregaten die als noodstroomvoorziening paraat stonden om het computercentrum te behoeden voor stroomuitval. Fantastisch was ook de plotseling binnenstormende, van paniek schreeuwende man met een groot stuk glas in zijn hevig bloedende hand, die naar het eerst leek de middagsessie danig door de war schopte. Snel bleek, dat hij een zogenaamd LOTUS-slachtoffer was. Een medewerker die als vrijwilliger de slachtofferrol vervulde tijdens oefeningen van de afdeling Bedrijfszelfbescherming. Die afdeling draaide op medewerkers die vrijwillig deelnamen aan de vrijwillige bedrijfsbrandweer, hulp aan gewonden en nog een aantal taakgebieden die me eigenlijk ontschoten zijn. Achteraf bezien was het indrukwekkend, dat de groep van 15 nieuwe medewerkers waar ik deel van uitmaakte een volkomen gemêleerd gezelschap was, zoals qua leeftijd als sexe als opleidingsniveau. Postgiro Rijkspostspaarbank deinsde er bijvoorbeeld niet voor terug om mensen in dienst te nemen die de 40 reeds lang waren gepasseerd. En veelal bleken die “ouderen” zeer goede en betrouwbare werknemers te zijn.

Ik denk dat er anno 2009 geen werkgevers meer zijn die er een introductieweek tegenaan gooien om hun nieuwe werknemers een prettige ontvangst te bereiden. Hoewel tegenwoordig de beloningsvoorwaarden stukken beter zijn dan destijds, was de ontvangst in 1980 bij Postgiro Rijkspostspaarbank een geweldige binnenkomer.


Peter Polak

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post44

What’s in a name?

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 22 Jul, 2009 19:06

Het moet omstreeks 1995 geweest zijn dat ik ’s morgens, gewoontegetrouw, als één der eersten ons ING-kantoor in Den Haag binnenstapte mijn directeur, de heer Peter Robijns me tegemoet trad om me iemand van de Raad van Bestuur voor te stellen. Ik werkte destijds als unieke functionaris van Betalingsadviseur van het districtkantoor Den Haag op het Tournooiveld ( let wel: met de naam de Ridder!

Peter Robijns showde zo vroeg in ochtend, vol trots zijn “juweel” het pas heropend kantoorgebouw aan dit bestuurslid. Hij stond op het punt om hem aan mij voor te stellen en ik zag hem aanstalten maken om zijn naam te noemen. Op dat moment maakte ik een soort stopteken en zei: Peter, wacht even. Ik ken mijnheer o.a. uit onze bedrijfsliteratuur en van het Bedrijfsjournaal dat wij regelmatig ontvangen en bekijken. Ik herinner mij, zei ik, dat u onlangs nog de eerste paal heeft geslagen voor een nieuw gebouw van de Postbank in Leeuwarden met zo’n ouderwets heimachine, die nog met de hand bediend werd en waarvan de paal heel toepasselijk van hout was.

Op het moment dat ik in dat Journaal die paal in de grond zie verdwijnen, dacht ik inmiddelijk aan uw naam, mijnheer Minderhoud.

U begrijpt dat beide heren op die bewuste vroege morgen begonnen te bulderen van de lach en zelf mij ook enige voorbeelden van ezelsbruggetjes noemden als zij met hetzelfde probleem kampten.

Kees de Ridder

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post38

Gironezen vinden elkaar

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 17 Jul, 2009 13:37
Recent hebben Piet Boers en ik een geslaagde reünie van onze Mulo-school gehouden, waarmee we onder ander een andere oud-klasgenoot, maar ook oud-collega uit de PCGD-tijd op het spoor kwamen, door een aanmelding zijnerzijds (circa 45 jaar na dato!).
Ik sta namelijk op een site van Het Haags Historisch Museum afgebeeld met een
PCGD-lunchbord uit de kantine. Hans Knijnenburg herkende mij, en kon dus later zonder zoeken toevoegd worden aan de lijst met reünisten.
Den Haag is net een dorp. De katholieken, voetballers en ook de "GIRONEZEN" kennen elkaar voor groot deel. Maar dan moeten ze bij voorkeur wel Piet, Hans en Kees heten!

Kees de Ridder

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post27

Komst PCGD doet rode lampen wijken

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 17 Jul, 2009 13:36

Wist u dat voor de bouw van het Girokantoor in Den Haag in 1923, Wijk-7 - de rosse buurt van Den Haag - (gedwongen) naar de overzijde van de Weteringkade is verhuisd?

Kees de Ridder

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post26

De paternoster

MedewerkersPosted by Wichert van Engelen 17 Jul, 2009 13:34

Den Haag, Spaarneplein, 45 jaar geleden:

De medewerkers op hoofdafdeling Rekening-Courant moeten op verschillende tijdstippen 's ochtends beginnen met werken.
De meesten werken op de Rekening-Courantzalen A, B, C en D, gelegen aan het achterste gedeelte van het gebouw Spaarneplein in Den Haag. De in een eerdere herinnering genoemde matglasramen (zie: PCGD zoekt secure jongens) bevonden zich aan de zijkant bij
de Dintelstraat.
In de volgorde van de zalen waarin wordt gewerkt, moeten de medewerkers ‘s ochtends starten: respectievelijk 8.45, 8.40, 8.35 en 8.30 uur. De reden: de honderden medewerkers konden anders niet snel genoeg via de smalle trappen en paternosterliften aan de achterzijde (Zwetstraat) op hun werkplek komen.

Kees de Ridder

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post25
Next »