Blauw bloed anekdotes

Blauw bloed anekdotes

Verhalen, anekdotes, herinneringen

Ooggetuigenverslagen vanuit de Postbank. Belevenissen van klanten. U leest het hier allemaal.


Terug naar hoofdmenu.


Uw eigen anekdote hier? Kies in het hoofdmenu voor 'Giroblauw past bij jou' voor meer informatie.

Agent 327

Klanten - herinneringenPosted by Wichert van Engelen 05 Jun, 2011 10:30
Een recent bericht op het intranet van ING:

In 1984 tekende Martin Lodewijk speciaal voor Postgiro/Rijkspostspaarbank een avontuur van Agent 327. De reclamestrip 'Dossier Giroblauw’, waarin agent 327 staatsgeheimen verplaatst in een giroblauwkoffertje, was onderdeel van een folder met aanvraagformulier voor een postgirorekening.
De mailing was bedoeld voor eindexamenkandidaten die nog geen girorekening hadden. Bij het openen van een nieuwe rekening kreeg men een zogenaamd giroblauwkoffertje met girokaartenboekje, enveloppen en girobetaalkaarten.


Naar nu blijkt is dit eenmalige avontuur van Agent 327 – de beroemdste geheimagent van Nederland – één van de meest gezochte en onvindbare Nederlandse stripverhalen. Voor een nieuw exemplaar hebben verzamelaars tot wel 400 euro over. In de collectie van het Bedrijfshistorisch Archief ING bevinden zich slechts twee exemplaren van deze folder met strip.
De organisatie van Catawiki, virtuele online catalogus en marktplaats voor verzamelaars, heeft 'Dossier Giroblauw' met toestemming van auteur Martin Lodewijk herdrukt in een genummerde oplage van 1000 exemplaren.


  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post114

Chipper: Het Fenomeen

ProjectenPosted by Wichert van Engelen 23 May, 2011 16:20
Met de Chipper probeerde de Postbank de nog-niet-bestaande markt voor passen met een ingebouwde chip open te breken. Het overleg met de banken ging de Postbank te langzaam, en er lag een mooie kans om samen met KPN wat nieuws op te bouwen. Waar de banken een chip wilden die eigenlijk alleen maar bedoeld was om off-line mee te betalen (waardoor een kostbare on-line verbinding met de centrale systemen van de banken niet nodig was), wilde de Postbank er vanaf het begin een multi-functionele pas van maken.
Het resultaat is bekend. Door tegenslag (vooral op het gebied van de techniek), verkeerde timing en een matige marketing verliep de uitrol van de Chipper te langzaam. De klanten gebruikten de chipfunctie nauwelijks, de middenstand stapte mede daardoor niet over op de benodigde apparatuur, waardoor de klant er weer heel weinig mee kon doen. Na enkele jaren voortmodderen werd Chipper opgeheven en stapte de Postbank over op de algemene bankenstandaard.



En wellicht had het iets te maken met de manier waarop de nieuwe Chipper werd gepresenteerd. Wat dacht u van onderstaande tekst achterop een speciaal Chipper-spelletje:
Door de komst van intelligente chipkaarten zal het primaire consumentengedrag een geheel nieuwe wending krijgen. Naast de nieuwe betaalwijze buitenshuis zal door geheel nieuwe vormen van marketing en distributie het leven van de consument een stuk gemakkelijker worden!

En ook de toekomstvisie blinkt uit in helderheid:
Chipper speelt een vooraanstaande rol in het openbreken van nieuwe markten. Internet en andere nieuwe media, gecombineerd met de unieke mogelijkheden van de chipkaarttechnologie, zullen door Chipper en haar partners worden vertaald naar toepassingen in de praktijk. Als gebruiker zult u daarvan nog het meest profiteren.

Ook voor online-diensten geldt: je moet de huid niet verkopen, enzovoorts. De klant is ongeduldig en wil eerst zien voordat ie geloofd.





  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post113

Vieze woorden

CultuurPosted by Wichert van Engelen 18 May, 2011 11:31
Er was een tijd dat geld opnemen met je girobetaalkaart erg eenvoudig was. Je had een pasje nodig met daarop een handtekening. Bij het loket zette je in het bijzijn van de loketmedewerker je handtekening op de girobetaalkaart en je kreeg de gewenste Fl. 200,- uitgekeerd.
Maar dat leidde op den duur tot gestolen girobetaalkaarten die geïnd werden door onverlaten die een handtekening nabootsten. Er moest een ´beter beveiligde pas´ komen. Een pincode versleuteld in de gegevens van een op de achterzijde aangebrachte magneetstrip, zorgde ervoor dat Nederland moest gaan wennen aan een PIN.

In de beginperiode was er weliswaar PIN-controle bij het verzilveren van een girobetaalkaart, maar dat ging nog niet online. Het elektronisch dataverkeer was nog niet zover gevorderd dat de postkantoren een directe verbinding met de centrale computers van de Postgiro hadden. De controle of een ingetoetste PIN klopte met de gegevens van de magneetstrip gebeurde door een programmaatje in de computer van de loketbediende. Deze kreeg een code als de gegevens overeenstemde.
In eerste instantie was dat een viercijferige code. Maar de vooruitziende werkgroepleden die verantwoordelijk waren voor de invoering van deze procedure voorzagen al dat dat tot veel discussie zou leiden over het al-dan-niet zichtbaar zijn van de PIN-code. Want niemand kan die pincode toch zien, zelfs de medewerkers van de postkantoren of de Postgiro toch niet?
Daarom werd gekozen voor een vierlettercode. Dat bracht natuurlijk weer nieuwe problemen met zich mee, want van vier letters kun je een heleboel vieze woorden maken.
De werkgroep besteedde er een tijd aan om een lange lijst met mogelijke vieze woorden op te stellen. Om te voorkomen dat die ooit op een scherm zouden verschijnen, werden alle pasnummers die tot een dergelijk woord zouden leiden op een aparte lijst gezet.

Bij de productie van nieuwe passen, werd elke keer opnieuw het bestand met nieuw aan te maken passen langs deze lijst gelegd, en werden zo de ongewenste passen tegengehouden.

Opnieuw een extra controle in de toch al bomvolle processen van de giro. Maar wel een uitermate effectieve maatregel.

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post112

De geschiedenis van de Girobetaalkaart (1)

ProjectenPosted by Wichert van Engelen 14 Mar, 2011 13:32

Misschien wel het grootste succes van de PCGD / Postgiro / Postbank: de Girobetaalkaart.

Een betaalmiddel in winkels. Buitenlands geld opnemen in den vreemde. Kopen op afbetaling. Snel een kortlopend krediet. 'Wie heeft er niet zijn vakantie in Frankrijk kunnen rekken door met zijn girobetaalkaarten geld op te halen in een stoffig Frans postkantoor?'

Het eerste model GBK (de ponskaart) tot 100 gulden gegarandeerd (1968)

In het begin was de girobetaalkaart eigenlijk weinig anders dan een (voor de winkeliers) gegarandeerde overschrijvingskaart met een limiet van honderd gulden. In de winkel betaalde je door op de girobetaalkaart het bedrag in te vullen. De winkelier stuurde de GBK op naar de Postbank waar die verder eigenlijk behandeld werd als ware het een gewone overschrijving. Daarbij was 'doorboeken' wel toegestaan. Dat wilde zeggen dat de overschrijving doorging, ook als er te weinig geld op de rekening stond.

Voor zowel winkelier als klant biedt de GBK ongekende mogelijkheden. Voor iets groter uitgaven hoef je geen contant geld meer mee te nemen, maar alleen je pasje en de betaalkaarten ('bewaar uw girobetaalkaarten en pasje altijd gescheiden!'). Kopen op afbetaling is simpel geregeld. Je betaalt in de winkel met een aantal betaalkaarten en spreekt met de winkelier af dat hij niet alle kaarten in één keer opstuurt. Elke keer dat de winkelier een kaart naar de giro opstuurt, betaal je een deel van de aankoop af. Geen financieringsmaatschappij, geen lening, geen rente.

In 1967 wordt de girobetaalkaart in Nederland geintroduceerd. Vanaf 1969 kan er geld mee worden opgenomen in het buitenland. In eerste instantie alleen inde Scandinavische landen, Duitsland en Frankrijk, maar elk jar worden er meer afspraken gemaakt met buitenlandse girodiensten zodat twintig jaar later meer dan 6.6 miljoen kaarten worden gebruikt in 39 verschillende landen. Koplopers zijn Frankrijk, Duitsland, Spanje en Oostenrijk.

Het eerste slappe model - vanaf 1984 (deze afbeelding van later: zie Postbank-logo)

Maar het binnenlands gebruik is zo mogelijk nog indrukwekkender. In 1986 worden maar liefst 226 miljoen girobetaalkaarten ingewisseld. In 1987 hebben 3.2 miljoen rekeninghouders een 'vergunning' voor het gebruiken van betaalkaarten (als rekeninghouder moet je een regelmatige voeding op je rekening hebben om girobetaalkaarten te mogen gebruiken). In deze pré-pinnen tijd zijn er 300.000 punten waar je met een betaalkaart kunt betalen. Gemiddeld gebruikt een rekeninghouder 75 betaalkaarten per jaar.
Zeker vlak voor de zomervakanties neemt het gebruik een grote vlucht. Afhankelijk van je vergunning krijg je als rekeninghouder een setje van 10 of 20 betaalkaarten. De Postgiro houdt bij hoeveel van je betaalkaarten zijn opgestuurd. Nog voordat je setje op is, krijg je een nieuw setje thuisgestuurd. Als je het goed uitkient, kun je dertig kaarten in huis hebben. Met een enkel telefoontje kun je vervolgens vragen om een extra setje. Dan kun je met 50 betaalkaarten op vakantie. Elke kaart is inwisselbaar voor 200 gulden. Dat wil zeggen dat je 1000 gulden vakantiegeld hebt, ongeacht het saldo op je girorekening.
Toch worden van de 230 miljoen gebruikte betaalkaarten per jaar (eind jaren tachtig) maar 3% uitgegeven in het buitenland.

Wordt vervolgd.

Het laatste gebruikte model - vanaf 1989

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post111

Het Girotel-modem

GirotelPosted by Wichert van Engelen 05 Mar, 2011 16:09

De opkomst van de hobbycomputer is min of meer gelijk opgelopen met het Girotelproject. Misschien heeft Girotel wel bijgedragen aan de acceptatie van de persoonlijke computer ... wie weet?

Binnen het Girotelproject was men op zoek naar een geschikt systeem voor thuisgebruik.


We kwamen op het idee naar het MSX systeem te kijken. Enkele projectleden hadden zelf al een MSX hobbycomputer thuis staan (één van de projectleden had 'm zelfs te leen van de plaatselijke computerboer). Het is tegenwoordig nauwelijks meer voor te stellen, maar in deze beginperiode was het aansluiten en gebruiken van een modem nog een knap ingewikkeld karwei. De MSX-computers hadden al een insteek-module: je stak het modem simpel in een van de uitbreidingspoorten en dan werkte het meteen. Aparte software laden was niet nodig.

Spoedig werd contact opgenomen met Curt Roth van MT Technology en die was meteen te porren. Zo gingen Frans Wamsteeker en Wolf Hakkenberg van Gaasbeek naar Papendrecht, waar MT toen huisde. Huisde inderdaad. Op de onderste verdieping van een grote woonflat bevonden zich dubbele woonunits, die als bedrijfsruimte konden worden ingericht. In zo’n unit zat MT.

Na een prima bak koffie gingen de drie heren aan de slag om te zien wat er mogelijk was. Met een aangepast Schoonderbeek Viditelsysteem (een Philips TV met ingebouwd modem) werd gebeld met de testopstelling van Girotel (waar op dat moment eigelijk alleen nog maar een paar voorbeeldpagina’s inzaten). Curt wist met een paar handelingen het een en ander op te slaan in zijn Viditelsysteem.

Waar tegenwoordig een complete projectgroep voor nodig is, werd toen door drie jonge mannen even geregeld: een mooi logo en een inlogscherm, waar onderin gebruikersnaam en wachtwoord ingevuld konden worden.

Het Viditelsysteem van Curt had ook een verbinding met een kamer verder, waar een paar medewerkers temidden van een heleboel electronica zaten. 15 minuten later kwam een van hen met een MSX systeem met daarin een MT modem aanzetten.

De MSX-computer werd aangezet en het Girotel logo verscheen op het scherm! Er kon direct ingebeld worden naar de testopstelling van Girotel. Frans Wamsteeker werd er een beetje stil van en dat zegt heel wat! Na nog wat uitleg over geheimhouding voor MT over Girotel, gingen de twee Postbanker ieder met een MT modem met Girotel specs naar huis.

Op deze snelle en informele wijze werd de grondslag gelegd voor de start van Girotel met Philips MSX systemen en het bijbehorende MT modem.

Wolf Hakkenberg van Gaasbeek

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post110

Samen met NN?

GirotelPosted by Wichert van Engelen 05 Mar, 2011 15:59
Ik behoor tot de groep van eerste gebruikers van Girotel.
Er was toen een soort betatestgroep, die de betrouwbaarheid en haalbaarheid in een real time omgeving kon beproeven. (Sindsdien heb ik alleen nog maar electronisch gebankierd.)


De projectgroep Girotel organiseerde ook demo avonden.
Via mijn contacten bij de HCC (Hobby Computer Club) hebben we een keer een avond bij de computerclub van Nationale Nederlanden (toen zeker nog geen ING) bezocht.
Er waren een aantal leveranciers van MSX software en ook MT (de leverancier van het modem) was uitgenodigd. Frans Wamsteeker en ik hebben daar heel wat potentiële klanten geworven.
MT had een democartridge gemaakt, dat een Girotelsysteem simuleerde. Het leek net echt! Het was gewoon dringen geblazen, iedereen wilde dat wel eens zien. Ook de andere ‘softwareboeren’ wisten niet wat ze zagen.
Laten hebben we echt de blits gemaakt door echt aan te loggen op Girotel. Ik logde in en gaf toen de computer door aan een toeschouwer met de mededeling: ”Gaat uw gang”!
Alleen mijn saldo was te zien (!) en verder kon en van alles opgevraagd worden, een transactie kon ook worden ingegeven. Maar alleen de TAN code vertelde ik niet. Het systeem was zo veilig, dat ik dat makkelijk kon doen.
De Postbank had geruime tijd voor de fusie, haar visitekaartje bij NN afgegeven.
Wie kon toen vermoeden, dat later beide bedrijven in de ING Groep zouden samenvloeien.

Wolf Hakkenberg van Gaasbeek

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post109

De Girodienst in 1930 (5)

Klanten en medewerkersPosted by Wichert van Engelen 19 Nov, 2010 15:25
Ondanks het wat strenge taalgebruik, hield men bij de Girodienst wel in de gaten wat belangrijk voor de klanten was.
Waar veel banken nationaal en vaak zelfs regionaal georiënteerd waren, bestreek de giro vele buitenlanden.


Voor de bezitters van een bankrekening moest alles echter met een tussenstap gebeuren. Daartoe hadden alle banken een eigen girorekening. Alle betalingen tussen een bankrekeninghouder en een girorekeninghouder gingen via de tussenrekening die de bank bij de Girodienst aanhield.

En de belangrijkste service die de Girodienst als enige aanbood, was de ruimte van de gunstige openingstijden van de (post)kantoren.




  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post108

De girodienst in 1930 (4)

Klanten en medewerkersPosted by Wichert van Engelen 11 Nov, 2010 12:49

Alle banken spreken graag over hun financiële innovaties (meestal wanneer ze het hebben over een nieuwe financiële of fiscale constructies), maar al in 1930 bood de Girodienst allerlei producten en diensten die het leven van de betaler (of ontvanger) eenvoudiger maakten.
De voorloper van de travellercheque was verkrijgbaar in Zwitserse franken.

De acceptgiro’s hadden nog een geheel andere vorm, maar de Telegraaf inde het abonnementsgeld met een automatische afschrijving.

Mobiele pin-apparaten waren er nog niet, maar de postbode inde het geld gewoon aan de deur.

Je mocht er ook voor kiezen om per giro te betalen.


NB: deze teksten zijn afkomstig van de achterkanten van de dagafschriften. Deze uiterst goedkope manier van reclamemaken is een uitvinding van de girodienst die nog tot begin van deze eeuw veel werd gebruikt.

En ook het automatisch betalen (ook al ging dat niet geautomatiseerd) was indertijd (1930) al mogelijk.

En dat dit alles in een behoefte voorzag mag blijken uit de ongebreidelde groei.
In 1919 (bijna 2 jaar na de start van de girodienst) schreef de krant ‘Het Centrum’ al:
Wij vernemen, dat thans bij den girodienst zijn aangesloten ongeveer 20.000 abonné’s. Er heerscht thans bij dezen dienst een groote drukte, welke vooral is toe te schrijven aan de toetreding van verschillende groote zuivelhandelaren, die hun zaken met de melkslijters over deze dienst regelen.
Zijn wij wel ingelicht, dan zal men spoedig den girodienst op een grootere schaal inrichten, een grootsche propaganda voeren en ook overgaan tot het uitgeven van credietbrieven.

Nog geen 2 jaar later opende de girodienst de 100.000 girorekening. De kranten schreven: Uit het bovenstaande mag gerustelijk de gevolgtrekking worden gemaakt, dat de belangstelling van het publiek in den postchèque- en girodienst in hooge mate toeneemt.

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post107

De Girodienst in 1930 (3)

Klanten en medewerkersPosted by Wichert van Engelen 05 Nov, 2010 14:05
De kracht van de Girodienst zat altijd al in het no-nonsense taalgebruik. De klant werd toegesproken alsof het een gunst was dat hij/zij een girorekening mocht aanhouden. Op alle mogelijke manieren werd de klant aangespoord om de efficiency van het interne girodienst-proces zo soepel mogelijk te laten verlopen.
Eigenlijk is dit nooit veranderd, maar zeker in 1930 was het taalgebruik van de Girodienst tegen haar klanten streng doch rechtvaardig:



Omdat de PCGD 'normale' nummers gebruikte voor de rekeningen (rekening 1 is de staat, veel goede doelen hebben een girorekeningnummer onder de 1000), is het lastig om te controleren of er geen tik- of schrijffout is gemaakt in het nummer. De 11-proef die de banken gebruiken lost dit probleem op, maar zorgt ervoor dat uitsluitend lange en moeilijk te onthouden rekeningnummers mogelijk zijn.
De Girodienst lostte dit op door middel van Naam Nummer Controle voor Boeken. Dwz dat voordat er geboekt werd, gekeken wordt of het opgegeven gironummer past bij de tenaamstelling van de rekening.
Een foutje door de klant werd niet alleen gecorrigeerd, maar de klant kreeg dat ook direct te horen:


Saillant detail hierbij is dat in deze periode deze vorm van controle gebeurde vóórdat er geboekt werd. Tijdens de automatiseringsslag in de zestiger jaren van de vorige eeuw, werd dit veranderd in een geautomatiseerde controle ná de boeking. In de tachtiger jaren leidde dit tot een groot IT-project NNCvB (Naam Nummer Controle voor Boeken) waarin het geautomatiseerde proces werd omgedraaid: eerst de controle, daarna de boeking.

En de details waren natuurlijk niet onbelangrijk: de klant moest vooral de datum niet vergeten in te vullen!


De foto's zijn ook terug te vinden op de foto-galerie van deze site.

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post106

De Girodienst in 1930 (2)

Klanten en medewerkersPosted by Wichert van Engelen 23 Oct, 2010 12:43

Tot grote woede van de banken, profileerde de Postbank zich jarenlang als ‘gratis’. (Ik kwam een maand geleden nog een Rabo-bankier tegen die bij de woorden ‘Postbank’ en ‘gratis’ bijkans uit elkaar plofte).

Maar de PCGD is niet altijd gratis geweest.

In de beginperiode leek de girodienst veel meer op de banken dan de Postbank van na de oorlog. Zo werd er in 1921 in de dagbladen geadverteerd met:

Van 1 Augustus 1921 af is voor het overschrijven (gireeren) geen recht meer verschuldigd en bedraagt het stortingsrecht uniform 5 cent per storting. Het chequrecht blijft 5 cent per f 500, de rente 2% over ronde bedragen van f 100.

Voor die tijd was het gireren zelf dus getarifeerd. Het storten op eigen rekening bleef geld kosten. Maar daar stond tegenover dat er over het saldo wel rente werd vergoed.

Later werd de rente op het saldo afgeschaft. Vanaf dat moment ‘betalen’ de klanten met het margeverschil tussen de 0% rente die zij over hun saldo krijgen, en de rente die de PCGD over het totale tegoed kan ontvangten. Op deze wijze kon de girodienst allerlei andere diensten opzichtig gratis aanbieden.

In de periode dat de PCGD net als de banken een (bescheiden) rente vergoedden op de girorekening, moesten de aanvullende diensten echter apart afgerekend worden.

Het is te danken aan de hoge kosten die de banken vroegen, en het gemak van de giro die ervoor zorgde dat ondanks deze (in die tijd relatief hoge) kosten, er toch al ruim 100.000 mensen een girorekening aanhielden.

Ondertussen wordt het giraal betalingsverkeer in Nederland door de klanten dubbel betaald: er is geen rentevergoeding op het saldo van de girorekening, en elk kwartaal betaalt de klant een ‘marktconform’ tarief. De meeste aanvullende diensten zijn ondertussen ook getarifeerd. Alleen de de beroemde gratis giro-envelop (tegenwoordig bij de meeste banken gratis en portvrij) houdt nog stand. En dat terwijl die voor de tweede wereldoorlog nog 3 cent per 10 stuks kostten.

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post105

De Girodienst in 1930

Klanten en medewerkersPosted by Wichert van Engelen 14 Oct, 2010 13:08

Binnen de rijksdienst der PTT opereerde de Postcheque en Girodienst voor de tweede wereldoorlog al op grote schaal. Meer dan 100.000 rekeninghouders werden terzijde gestaan bij hun financiële boekhouding.

In 5 afleveringen een terugblik op de PCGD in 1929 en 1930.

Het ging allemaal nog niet zo snel en geautomatiseerd als tegenwoordig, maar een hele vooruitgang ten opzichte van het contante geld. Al moest de rekeninghouder zelf de ‘dagafschriften’ met een touwtje bij elkaar houder.

Het openen ging gemakkelijk: naar het postkantoor en een eerste storting doen. Niet lang daarna kwam de briefkaart op de deurmat met daarop het rekeningnummer vermeld.


Let wel, dit was in een tijd waar zelfs het plakken van de postzegel in de rechter bovenhoek nog niet gemeengoed was.




  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post104

M-bankieren

Het merk PostbankPosted by Wichert van Engelen 01 Oct, 2010 10:49

2001 – De Postbank zet zwaar in op de electronische kanalen. De Postbank kent natuurlijk al Girotel, Postbank Online, de postkantoren en de ´gewone´ telefonische en papieren dienstverlening.
Maar de (mobiele) telefoon komt eraan, en die trein wil de Postbank niet missen.
Sterker nog, het is mede door de gigantische Postbank-zomeractie waarbij samen met Siemens en Telfort gratis mobieltjes worden uitgereikt, dat het mobieltje snel in Nederland inburgert.
Maar wat minder snel lukt, is het bankieren met datzelfde mobieltje. Het zogenaamde m-bankieren.

Het is de vraag of er niet sprake is van teveel aanbod om te bankieren via je mobieltje.
Want mobiel of niet, met elke telefoon kun je natuurlijk gewoon gebruik maken van de Girofoon. Gebaseerd op een oude techniek, maar de kinderziektes zijn er al lang uit. En alle functies zitten achter (een soms wat lang) menu: Sparen, Beleggingsfondsen, Doorlopend krediet, Betalen en nog wat diverse functies.

De grootste stroom verkeer – vragen naar het saldo – kunnen nog op een derde manier per mobiele telefoon worden afgehandeld: SMS Saldo. Niet meer gratis, want elke aanvraag kost zo’n 20 eurocent.

Ondanks al deze aangeboden manieren, en ondanks alle pogingen van andere banken, zoals de Rabo, is het bankieren met een mobieltje nooit echt aangeslagen.

Maar wat niet is, komt misschien nog wel. Half september 2010 kondigde de ING namens een consortium van grote retailbanken en telecomaanbieders dat ze nu met zijn allen, samen met Europese partners, een mobiel bankieren systeem gingen opzetten.

Wordt dus vervolgd.

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post103

Ook 'Pinpas' was Postbank-vondst

Het merk PostbankPosted by Wichert van Engelen 24 Sep, 2010 14:44
Begrippen als 'thuisbankieren', 'giropas', 'giromaat', 'girobetaalkaart' en 'giroblauw' hebben de weg naar het woordenboek gevonden, nadat ze door de Postbank waren geintroduceerd.



Van het woord 'pinpas' is lang gedacht dat het door algemeen gebruik was gevormd. Recent schreef de bedenker van het woord, Douwe Brongers, in het tijdschrift Onze Taal, dat het woord binnen de toenmalige Postgiro is ontstaan tijdens een vergadering over de nieuwe beveiligde pas.
De klanten kregen vanaf 1987 een nieuwe pas die extra beveiligd was door middel van de een magneetstrip aan de achterzijde. Met miljoenen klanten was het voor de Postgiro niet mogelijk om iedereen op hetzelfde moment van een nieuwe pas te voorzien. Gedurende enkele jaren waren er twee passen in omloop.
Om te zorgen dat een loketbediende van het postkantoor wist dat de klant de beschikking had over een nieuwe pas, en zich dus bij het verzilveren van een girobetaalkaart of kascheque niet alleen moest legitimeren met een handtekening maar óók met het intoetsen van een PIN-code, werd er op elke girobetaalkaart een speciale code geprint (samen met de naam en rekeninggegevens).

Zie ook de blog: Dubbele controle bij nieuwe giropassen

Tijdens een vergadering waarbij er gezocht werd naar een geschikte code, opperde Brongers de alliteratie PINPAS.
Opnieuw werd de Nederlandse taal verrijkt met een Postgiro / Postbank-woord.

Noot: Dit is een originele Girobetaalkaart uit 1989 die vervalst is. Achter de naam is een nummer getoetst om de naam op een adres te laten lijken. het lettertype is afwijkend.
Onder het adres is een nieuwe naam getypt, ook in een afwijkend lettertype.



  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post102

CVB – zonder enig jargon

BureaucratiePosted by Wichert van Engelen 17 Sep, 2010 16:10

CVB staat voor de hoofdafdeling Controle en Verantwoording Boeken. Opgericht als afdeling in 1994. Heel eenvoudig gezegd was de taak van de afdeling om ervoor te zorgen dat het af- en bijboeken van het saldo van de klant foutloos gebeurde. Het werk is bepaald niet nieuw. Al sinds de oprichting van de Postcheque en Girodienst zijn er activiteiten om het af- en bijboeken te controleren. De Postbank en haar voorgangers kunnen bogen op een welhaast onmogelijk laag foutpercentage.

Maar het oprichten van een nieuwe afdeling zorgt er wel voor dat de neuzen weer eens gericht moeten worden. CVB gaat met zelfstandige taakgroepen werken. En, zo heet het in interne stukken: “De vernieuwingen als zelfstandige taakgroepen en integraal management in samenhang met technologische veranderingen treffen CVB ten volle.”

Om duidelijk te maken dat het niet niets is, het werk zomaar in een andere afdeling onderbrengen, wordt er in 1994 een waar register aan jargon opgetrokken.

De door CVB uit te voeren aktiviteiten zijn reeds bij de start zodanig belegd dat dit consequenties heeft voor de fasen belichten, richten en inrichten van het invoeringsplan van zelfstandige taakgroepen.”

En die taakgroepen zijn er niet voor niets: “ Om de juistheid, volledigheid, geoorloofdheid en tijdigheid van de boekingstransakties vast te kunnen stellen is een controlerende instantie nodig. Hiermee rekening houdend, alsmede tot eliminering van de knelpunten in de oude situatie, is CVB opgericht”.

Het is altijd weer te prijzen dat ondanks al het jargon, ondanks al het veranderen van A naar B en weer terug, de medewerkers gewoon blijven doen waar ze goed in zijn: ervoor zorgen dat het boekingsproces foutloos verloopt.

En dan af en toe een dagje op de hei? Ach dat brengt wat afwisseling.

Om een gezamelijke visie te scheppen organiseert CVB themadagen waarbij doel en missie centraal staan. In die zin zijn de eerste stappen reeds gezet naar het ´richten van de neuzen´ bij CVB”.

Citaten: intern Postbankmemo 1994

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post101

50 jaar een staatsspaarbank

ManagementPosted by Wichert van Engelen 10 Sep, 2010 15:24

Als de Rijkspostspaarbank alweer 50 jaar bestaat, beklagen de particuliere banken zich over de concurrentie die hen aangedaan wordt door de staatsbank. De RPS houdt de rente zo hoog, dat de particuliere banken hun spaarrente niet kunnen verlagen (om daarmee de marges te verhogen).


Een ingezonden brief van een Postambtenaar:

Het voorloopig verslag van de Eerste Kamer vraagt aandacht voor het feit, dat de Rijkspostspaarbank nog 2.64% rente vergoedt, waardoor het voor particuliere spaarbanken bezwaarlijk is om renteverlaging door te voeren.

Ik zou in dit verband er de aandacht eens op willen vestigen, dat in een zeer groot aantal plaatsen van ons land de Rijkspostspaarbank in de ruim 50 jaar van haar bestaan geen voet aan den grond heeft kunnen krijgen door de wijze, waarop ze door het particuliere spaarbankwezen werd beconcurreerd.

Ook toen was er al de roep om de vrije-markt-werking. En ook toen al werd regelmatig duidelijk gemaakt, dat ook overheidsbedrijven een betere dienst tegen een lagere prijs kunnen bieden (in het geval van spaarbanken: een hogere rentevergoeding):


Wanneer nu de Rijkspostspaarbank door haar voorzichtige bedrijfspolitiek bij machte is bij een algemeenen rentevoet van ongeveer 3,25%, de “2,64” staande te houden, dan eischt, dunkt mij, het beginsel der vrije concurrentie, dat haar deze demonstratie van interne kracht wordt toegestaan.

Het argument van oneerlijke concurrentie is ook al niet nieuw:

Onder één voorbehoud natuurlijk, dat het particulier spaarbankwezen daardoor niet in dèconfiture geraakt, hetgeen een nationale ramp zou zijn.

Maar dit betekent volgens de schrijver nu eens niet dat er geprivatiseerd moet worden, maar – gezien de gebleken ongeschiktheid van de vrije markt – het opleggen van strikte spelregels aan de particuliere bedrijven:

Doch zou om die reden tot renteverlaging moeten worden besloten, is dan niet tevens het tijdstip daar om een spaarbankwezen, gegrondvest op hoogere rentevergoeding dan die der Rijkspostspaarbank, onmogelijk te maken?

Het is jammer dat het - bij de huidige bankencrisis – niet mogelijk is een vergelijking met staatsbanken te maken. Uitsluitend het falen van particuliere banken is te zien. Niet is te zien hoe een overheidsbedrijf onder de huidige omstandigheden gevaren zou zijn.

  • Comments(0)//anekdotes.blauw-bloed.nl/#post100
Next »